Ramla Muharebesi (1101)
| Ramla Muharebesi | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Haçlı Seferleri | |||||||
 Kudüs Kralı I. Baudouin | |||||||
| |||||||
| Taraflar | |||||||
 Kudüs Krallığı |
 Fâtımîler | ||||||
| Komutanlar ve liderler | |||||||
| I. Baudouin (Kudüs kralı) | Saad el-Dawleh (ölü)[1] | ||||||
| Güçler | |||||||
|
260 şövalye 900 piyade |
Modern tahminler: 11,000 süvari 21,000 piyade | ||||||
| Kayıplar | |||||||
|
80 şövalye öldürüldü[2] 80+ piyade öldürüldü[2] |
Dönemin kaynakları: 5,000 öldürüldü[5] | ||||||
Birinci Ramla Muharebesi (ya da Ramleh) 7 Eylül 1101 tarihinde Haçlı Kudüs Krallığı ile Mısırlı Fâtımîler arasında gerçekleşti.
Arka plan
[değiştir | kaynağı değiştir]Ramla kasabası, Kudüs'ten Aşkelon'a giden yol üzerinde uzanıyordu, ikincisi Filistin'deki en büyük Fâtımî kalesiydi. Aşkelon'dan Fatımi veziri El-Efdâl Şehinşâh, 1099'dan 1107'ye kadar yeni kurulan Haçlı krallığına neredeyse her yıl saldırılar düzenledi. İki ordunun Ramla'da karşılaşması üç kez oldu.
Dönemin Fâtımî orduları, Arap ve Berberi süvarileri tarafından desteklenen Sudanlı okçu birliklerine güveniyordu. Okçular yaya olduğundan ve atlılar mızrak ve kılıçla saldırıyı beklediklerinden, bir Fâtımî ordusu tam olarak Frank ağır süvarilerinin saldırmakta ustalaştığı türden hareketsiz bir hedef oluyorlardı. Haçlılar, Türk atlı okçularının taciz etme ve kuşatma taktiklerine sağlıklı bir saygı geliştirirken, Fâtımî ordularının etkinliğini göz ardı etme eğilimindeydiler. Aşırı güven, ikinci Ramla savaşında bir Haçlı felaketine yol açarken, daha sık görülen sonuç bir Fatımi yenilgisiydi. "Franklar, Selahaddin'in saltanatına kadar, Müslüman Suriye ve Mezopotamya'dan gelen ordular gibi Fâtımîlerden asla korkmadılar."[6]
Muharebe
[değiştir | kaynağı değiştir]Fâtımîler, Beyrut'un eski valisi Saad el-Dawleh tarafından yönetilirken, Haçlılar Kral Baudouin'in komutası altındaydı. Baudouin'in emrinde sadece 260 süvari ve 900 piyade askeri vardı, bu da onu Foucher de Chartres tarafından 32.000 asker olarak tahmin edilen ve modern tarihçiler tarafından 3.000-5.000'e indirilen Fâtımî ordusu karşısında ciddi şekilde geride bırakıyordu.[2][4] Fâtımî ordusunu gören Baudouin, kuvvetini altı tümen halinde düzenledi ve kendisi yedek kuvvete komuta etti.[5] İlk saldırıda, ilk iki Haçlı tümeni yok edildi, öncü kuvvet de ağır kayıplar verdi ve ölenler arasında Geldemar Carpinel de vardı. Muharebe kaybedilmiş gibi görünüyordu, bozguna uğrayan üçüncü tümeni takip eden Fâtımîler'e karşı, Baudouin bir karşı saldırı emri verdi ve ihtiyatını savaşa sürdü. Baudouin'in saldırısının gücü altında sıra sıra diz çöken ve panik içinde geri çekilen Fâtımî kuvvetlerini, Haçlılar çetin bir yakın dövüşte püskürttüler. Kaçan Fâtımîleri Aşkelon'a kadar takip ettikten sonra, Baudouin Fâtımî kampını yağmalamak için Ramla'ya döndü. Bu başarı, Kudüs Krallığı'nı, Fâtımî Halifeliğinin sezonluk seferleri için yaptığı ilerlemelere karşı güvence altına aldı. Savaşta hazır bulunan Foucher de Chartres'e göre, Fâtımîler savaşta generalleri Saad al-Daulah da dahil olmak üzere yaklaşık 5.000 adam kaybetti. Bununla birlikte, Haçlı kayıpları da ağırdı, 80 şövalye ve büyük miktarda piyadeydi.[5]
Neticesi
[değiştir | kaynağı değiştir]Muharebe, Haçlılar için neredeyse bir bozguna dönüşmüştü ve Fâtımîler'den sağ kalanlar Aşkelon'a kaçarken, muharebede daha önce ezilen öncü birliklerin kendileri Yafa'ya kaçtılar. Savaştan sonraki karışıklık o kadar büyüktü ki, yaklaşık 500 Fâtımî askeri Yafa surlarına doğru ilerledi ve burada Latin öncülerinden hayatta kalanlar, Baudouin'in karısı Arda'ya kralın ve tüm adamlarının öldüğünü bildirdi. I. Boemondo'nun yerine Antakya naibi Tancred'den yardım istemek için hemen kuzeye Antakya'ya bir mektup gönderildi. Yafa hemen teslim olmadı ve Baudouin ertesi gün zaferle döndüğünde kalan Fâtımî kuvvetleri hızla dağıldı.[5] Ancak Aşkelon Fâtımîler'in elinde kaldı ve ertesi yıl iki taraf bir kez daha Ramla'da karşı karşıya geldiğinde yanlış bir hesaplama Baudouin'e çok pahalıya mal olacaktı.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- Özel
- ^ Dupuy, p. 316
- ^ a b c d e Verbruggen 1997, s. 10.
- ^ Stevenson 1907, s. 44.
- ^ a b Stevenson 1907, s. 39.
- ^ a b c d Thomas Asbridge (19 Ocak 2012). The Crusades: The War for the Holy Land. Simon & Schuster. ISBN 978-1-84983-688-3. 6 Ağustos 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Ekim 2022.
- ^ Smail 1995, s. 87.
- Genel
- Brett, Michael (2019). "The battles of Ramla, 1099–1105". The Fatimids and Egypt (İngilizce). London and New York: Taylor & Francis. ss. 207-228. ISBN 978-1-138-35482-1.
- Stevenson, W (1907). The Crusaders in the East: a brief history of the wars of Islam with the Latins in Syria during the twelfth and thirteenth centuries (İngilizce). Cambridge University Press.
- Verbruggen, J.F. (1997) [1954]. De Krijgskunst in West-Europa in de Middeleeuwen, IXe tot begin XIVe eeuw [The Art of Warfare in Western Europe During the Middle Ages: From the Eighth Century to 1340] (İngilizce). Willard, S. tarafından çevrildi (2.2yer=Suffolk bas.). Boydell Press. ISBN 0-85115-630-4.
- Smail, R. C. (1995) [1956]. Crusading Warfare, 1097–1193 (İngilizce). New York: Barnes & Noble Books. ISBN 1-56619-769-4.
Konuyla ilgili yayınlar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Dupuy, R. E. and T. N. Dupuy, eds. The Encyclopedia of Military History. New York: Harper & Row, 1977. 0-06-011139-9