Laplace dönüşümü - Vikipedi
İçeriğe atla
Ana menü
Gezinti
  • Anasayfa
  • Hakkımızda
  • İçindekiler
  • Rastgele madde
  • Seçkin içerik
  • Yakınımdakiler
Katılım
  • Deneme tahtası
  • Köy çeşmesi
  • Son değişiklikler
  • Dosya yükle
  • Topluluk portalı
  • Wikimedia dükkânı
  • Yardım
  • Özel sayfalar
Vikipedi Özgür Ansiklopedi
Ara
  • Bağış yapın
  • Hesap oluştur
  • Oturum aç
  • Bağış yapın
  • Hesap oluştur
  • Oturum aç

İçindekiler

  • Giriş
  • 1 Özellikler ve teoremler
  • 2 Ayrıca bakınız
  • 3 Dış bağlantılar
  • 4 Kaynakça
  • 5 Bibliyografya

Laplace dönüşümü

  • አማርኛ
  • العربية
  • Asturianu
  • Български
  • বাংলা
  • Bosanski
  • Català
  • Čeština
  • Dansk
  • Deutsch
  • Ελληνικά
  • English
  • Esperanto
  • Español
  • Eesti
  • Euskara
  • فارسی
  • Suomi
  • Français
  • Galego
  • 客家語 / Hak-kâ-ngî
  • עברית
  • हिन्दी
  • Hrvatski
  • Magyar
  • Հայերեն
  • İnterlingua
  • Bahasa Indonesia
  • İtaliano
  • 日本語
  • Jawa
  • Taqbaylit
  • Қазақша
  • ភាសាខ្មែរ
  • 한국어
  • Lietuvių
  • മലയാളം
  • मराठी
  • Nederlands
  • Norsk nynorsk
  • Norsk bokmål
  • Polski
  • Piemontèis
  • Português
  • Română
  • Русский
  • Srpskohrvatski / српскохрватски
  • Simple English
  • Slovenščina
  • Shqip
  • Српски / srpski
  • Sunda
  • Svenska
  • தமிழ்
  • ไทย
  • Українська
  • Tiếng Việt
  • 吴语
  • 中文
  • 閩南語 / Bân-lâm-gí
  • 粵語
Bağlantıları değiştir
  • Madde
  • Tartışma
  • Oku
  • Değiştir
  • Kaynağı değiştir
  • Geçmişi gör
Araçlar
Eylemler
  • Oku
  • Değiştir
  • Kaynağı değiştir
  • Geçmişi gör
Genel
  • Sayfaya bağlantılar
  • İlgili değişiklikler
  • Kalıcı bağlantı
  • Sayfa bilgisi
  • Bu sayfayı kaynak göster
  • Kısaltılmış URL'yi al
  • Karekodu indir
Yazdır/dışa aktar
  • Bir kitap oluştur
  • PDF olarak indir
  • Basılmaya uygun görünüm
Diğer projelerde
  • Wikimedia Commons
  • Vikiveri ögesi
Görünüm
Vikipedi, özgür ansiklopedi

Matematikte, Laplace dönüşümü, zaman tanım kümesinde tanımlı bir fonksiyonu, frekans tanım kümesinde tanımlı bir başka fonksiyona dönüştürmek amacıyla kullanılır.

Laplace dönüşümü ile diferansiyel denklemler çözmesi daha kolay polinomlara dönüştüğü için, zamandan bağımsız doğrusal sistemlerin modellenmesinde ve diferansiyel denklemlerin çözülmesinde, başlangıç değer teoremi, son değer teoremi ve sınır değer problemi gibi çeşitli problemlerde, olasılık teorisinde ve ilgili fonksiyonun frekans karakteristiğini net bir şekilde göstermesinden dolayı sinyal işlemede de kullanılır.

İsim babası, bu yöntemi geliştiren Pierre-Simon Laplace'tır.

Verilen bir f(t) fonksiyonunun (tüm t ≥ 0 reel sayıları için tanımlı) Laplace dönüşümü F(s) matematiksel olarak şöyle gösterilir:

F ( s ) = L { f ( t ) } = ∫ 0 − ∞ e − s t f ( t ) d t . {\displaystyle F(s)={\mathcal {L}}\left\{f(t)\right\}=\int _{0^{-}}^{\infty }e^{-st}f(t)\,dt.} {\displaystyle F(s)={\mathcal {L}}\left\{f(t)\right\}=\int _{0^{-}}^{\infty }e^{-st}f(t)\,dt.}

Özellikler ve teoremler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Laplace dönüşümü doğrusal dinamik sistemlerin incelenmesini kolaylaştıran bazı özelliklere sahiptir. En önemli özelliği, türevi s {\displaystyle s} {\displaystyle s} ile çarpıma, integrali s {\displaystyle s} {\displaystyle s} ile bölmeye dönüştürmesidir. Yani, diferansiyel denklemleri, çözmesi daha kolay olan polinomlara dönüştürür. Denklem çözüldükten sonra ters Laplace dönüşümü ile zaman tanım kümesine tekrar dönülebilir.

Verilen f(t) ve g(t) fonksiyonları ve bunların Laplace dönüşümleri F(s) ve G(s) için

f ( t ) = L − 1 { F ( s ) } {\displaystyle f(t)={\mathcal {L}}^{-1}\{F(s)\}} {\displaystyle f(t)={\mathcal {L}}^{-1}\{F(s)\}}
g ( t ) = L − 1 { G ( s ) } {\displaystyle g(t)={\mathcal {L}}^{-1}\{G(s)\}} {\displaystyle g(t)={\mathcal {L}}^{-1}\{G(s)\}}

aşağıdaki tablo tek yanlı Laplace dönüşümünün özelliklerinin bir listesidir:[1]

Tek yanlı Laplace dönüşümünün özellikleri
Zaman tanım Frekans tanım Yorum
Doğrusallık a f ( t ) + b g ( t )   {\displaystyle af(t)+bg(t)\ } {\displaystyle af(t)+bg(t)\ } a F ( s ) + b G ( s )   {\displaystyle aF(s)+bG(s)\ } {\displaystyle aF(s)+bG(s)\ } İntegralin temel kurallarıyla kanıtlanabilir.
Frekans Türevlemesi t f ( t )   {\displaystyle tf(t)\ } {\displaystyle tf(t)\ } − F ′ ( s )   {\displaystyle -F'(s)\ } {\displaystyle -F'(s)\ }
Genel Frekans Türevlemesi t n f ( t )   {\displaystyle t^{n}f(t)\ } {\displaystyle t^{n}f(t)\ } ( − 1 ) n F ( n ) ( s )   {\displaystyle (-1)^{n}F^{(n)}(s)\ } {\displaystyle (-1)^{n}F^{(n)}(s)\ } Genel olarak
Türevleme f ′ ( t )   {\displaystyle f'(t)\ } {\displaystyle f'(t)\ } s F ( s ) − f ( 0 − )   {\displaystyle sF(s)-f(0^{-})\ } {\displaystyle sF(s)-f(0^{-})\ } İntegralin açık hali yazılıp, bu integralde kısmi integrasyon yöntemi kullanılarak bulunabilir.
İkinci Türevleme f ″ ( t )   {\displaystyle f''(t)\ } {\displaystyle f''(t)\ } s 2 F ( s ) − s f ( 0 − ) − f ′ ( 0 − )   {\displaystyle s^{2}F(s)-sf(0^{-})-f'(0^{-})\ } {\displaystyle s^{2}F(s)-sf(0^{-})-f'(0^{-})\ } f ′ ( t ) {\displaystyle f'(t)} {\displaystyle f'(t)} fonksiyonuna Türevleme özelliği uygulanır.
Genel Türevleme f ( n ) ( t )   {\displaystyle f^{(n)}(t)\ } {\displaystyle f^{(n)}(t)\ } s n F ( s ) − s n − 1 f ( 0 − ) − ⋯ − f ( n − 1 ) ( 0 − )   {\displaystyle s^{n}F(s)-s^{n-1}f(0^{-})-\cdots -f^{(n-1)}(0^{-})\ } {\displaystyle s^{n}F(s)-s^{n-1}f(0^{-})-\cdots -f^{(n-1)}(0^{-})\ } İkinci türevle ilgili sonuçtan tümevarımla bulunmuştur.
Frekans Entegrasyonu f ( t ) t   {\displaystyle {\frac {f(t)}{t}}\ } {\displaystyle {\frac {f(t)}{t}}\ } ∫ s ∞ F ( σ ) d σ   {\displaystyle \int _{s}^{\infty }F(\sigma )\,d\sigma \ } {\displaystyle \int _{s}^{\infty }F(\sigma )\,d\sigma \ }
Entegrasyon ∫ 0 t f ( τ ) d τ = u ( t ) ∗ f ( t ) {\displaystyle \int _{0}^{t}f(\tau )\,d\tau =u(t)*f(t)} {\displaystyle \int _{0}^{t}f(\tau )\,d\tau =u(t)*f(t)} 1 s F ( s ) {\displaystyle {1 \over s}F(s)} {\displaystyle {1 \over s}F(s)} u ( t ) {\displaystyle u(t)} {\displaystyle u(t)} Heaviside adım fonksiyonudur.
Ölçekleme f ( a t )   {\displaystyle f(at)\ } {\displaystyle f(at)\ } 1 | a | F ( s a ) {\displaystyle {1 \over |a|}F\left({s \over a}\right)} {\displaystyle {1 \over |a|}F\left({s \over a}\right)}
Frekans öteleme e a t f ( t )   {\displaystyle e^{at}f(t)\ } {\displaystyle e^{at}f(t)\ } F ( s − a )   {\displaystyle F(s-a)\ } {\displaystyle F(s-a)\ }
Zaman öteleme f ( t − a ) u ( t − a )   {\displaystyle f(t-a)u(t-a)\ } {\displaystyle f(t-a)u(t-a)\ } e − a s F ( s )   {\displaystyle e^{-as}F(s)\ } {\displaystyle e^{-as}F(s)\ } u ( t ) {\displaystyle u(t)} {\displaystyle u(t)} Heaviside adım fonksiyonudur.
Sarılım (Konvülsiyon) ( f ∗ g ) ( t ) = ∫ 0 t f ( τ ) g ( t − τ ) d τ {\displaystyle (f*g)(t)=\int _{0}^{t}f(\tau )g(t-\tau )\,d\tau } {\displaystyle (f*g)(t)=\int _{0}^{t}f(\tau )g(t-\tau )\,d\tau } F ( s ) ⋅ G ( s )   {\displaystyle F(s)\cdot G(s)\ } {\displaystyle F(s)\cdot G(s)\ }
Periyodik Fonksiyon f ( t )   {\displaystyle f(t)\ } {\displaystyle f(t)\ } 1 1 − e − T s ∫ 0 T e − s t f ( t ) d t {\displaystyle {1 \over 1-e^{-Ts}}\int _{0}^{T}e^{-st}f(t)\,dt} {\displaystyle {1 \over 1-e^{-Ts}}\int _{0}^{T}e^{-st}f(t)\,dt} f ( t ) {\displaystyle f(t)} {\displaystyle f(t)} bir periyodik fonksiyon periyot T {\displaystyle T} {\displaystyle T} şöyle ki f ( t ) = f ( t + T ) , ∀ t {\displaystyle f(t)=f(t+T),\;\forall t} {\displaystyle f(t)=f(t+T),\;\forall t}
  • Başlangıç değer teoremi:
f ( 0 + ) = lim s → ∞ s F ( s ) {\displaystyle f(0^{+})=\lim _{s\to \infty }{sF(s)}} {\displaystyle f(0^{+})=\lim _{s\to \infty }{sF(s)}}
  • Son değer teoremi:
f ( ∞ ) = lim s → 0 s F ( s ) {\displaystyle f(\infty )=\lim _{s\to 0}{sF(s)}} {\displaystyle f(\infty )=\lim _{s\to 0}{sF(s)}}, Paydanın kökleri sol taraf düzlemindedir.
son değer teoremi bir fonksiyonun uzun dönem davranışını basit kesirlere ayırma veya diğer zorlu cebir işlemler uygulamaksızın verdiği için yararlıdır. Eğer bir fonksiyonun kökleri sağ taraf düzlemindeyse (örn. e t {\displaystyle e^{t}} {\displaystyle e^{t}} or sin ⁡ ( t ) {\displaystyle \sin(t)} {\displaystyle \sin(t)}) bu formülün davranışı tanımsızdır.

Ayrıca bakınız

[değiştir | kaynağı değiştir]
  • Matematiksel fonksiyonların listesi
  • Fourier dönüşümü
  • Z-dönüşümü
  • Hankel dönüşümü

Dış bağlantılar

[değiştir | kaynağı değiştir]
  • http://wims.unice.fr/wims/wims.cgi 10 Şubat 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Verilen bir fonksiyonun hem Laplace ve Fourier dönüşümlerini, hem de ters dönüşümlerini hesaplayan bir site)

Kaynakça

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ Korn & Korn 1967, ss. 226–227

Bibliyografya

[değiştir | kaynağı değiştir]
  • Korn, G. A.; Korn, T. M. (1967), Mathematical Handbook for Scientists and Engineers, 2nd, McGraw-Hill Companies, ISBN 978-0-07-035370-1 
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Laplace_dönüşümü&oldid=33361992" sayfasından alınmıştır
Kategoriler:
  • Dönüşümler
  • Diferansiyel denklemler
  • Fourier dönüşümü
Gizli kategori:
  • Webarşiv şablonu wayback bağlantıları
  • Sayfa en son 20.36, 23 Haziran 2024 tarihinde değiştirildi.
  • Metin Creative Commons Atıf-AynıLisanslaPaylaş Lisansı altındadır ve ek koşullar uygulanabilir. Bu siteyi kullanarak Kullanım Şartlarını ve Gizlilik Politikasını kabul etmiş olursunuz.
    Vikipedi® (ve Wikipedia®) kâr amacı gütmeyen kuruluş olan Wikimedia Foundation, Inc. tescilli markasıdır.
  • Gizlilik politikası
  • Vikipedi hakkında
  • Sorumluluk reddi
  • Davranış Kuralları
  • Geliştiriciler
  • İstatistikler
  • Çerez politikası
  • Mobil görünüm
  • Wikimedia Foundation
  • Powered by MediaWiki
Laplace dönüşümü
Konu ekle