Black-Scholes modeli - Vikipedi
İçeriğe atla
Ana menü
Gezinti
  • Anasayfa
  • Hakkımızda
  • İçindekiler
  • Rastgele madde
  • Seçkin içerik
  • Yakınımdakiler
Katılım
  • Deneme tahtası
  • Köy çeşmesi
  • Son değişiklikler
  • Dosya yükle
  • Topluluk portalı
  • Wikimedia dükkânı
  • Yardım
  • Özel sayfalar
Vikipedi Özgür Ansiklopedi
Ara
  • Bağış yapın
  • Hesap oluştur
  • Oturum aç
  • Bağış yapın
  • Hesap oluştur
  • Oturum aç

İçindekiler

  • Giriş
  • 1 Varsayımlar
  • 2 Black-Scholes formülü
    • 2.1 Formülün ifadesi
    • 2.2 Kanıt
      • 2.2.1 Black ve Scholes'un orijinal kanıtının fikri
      • 2.2.2 Martingaller yoluyla kanıt
  • 3 Risk hassasiyetleri (Yunanlar)
  • 4 Ayrıca bakınız
  • 5 Kaynakça

Black-Scholes modeli

  • Azərbaycanca
  • Català
  • Čeština
  • Deutsch
  • English
  • Español
  • Eesti
  • فارسی
  • Suomi
  • Français
  • עברית
  • Magyar
  • Հայերեն
  • İtaliano
  • 日本語
  • 한국어
  • Nederlands
  • Norsk bokmål
  • Polski
  • Português
  • Русский
  • Українська
  • Tiếng Việt
  • 中文
Bağlantıları değiştir
  • Madde
  • Tartışma
  • Oku
  • Değiştir
  • Kaynağı değiştir
  • Geçmişi gör
Araçlar
Eylemler
  • Oku
  • Değiştir
  • Kaynağı değiştir
  • Geçmişi gör
Genel
  • Sayfaya bağlantılar
  • İlgili değişiklikler
  • Kalıcı bağlantı
  • Sayfa bilgisi
  • Bu sayfayı kaynak göster
  • Kısaltılmış URL'yi al
  • Karekodu indir
Yazdır/dışa aktar
  • Bir kitap oluştur
  • PDF olarak indir
  • Basılmaya uygun görünüm
Diğer projelerde
  • Wikimedia Commons
  • Vikiveri ögesi
Görünüm
Vikipedi, özgür ansiklopedi
Black modeli ve Black-Scholes eşitliği ile karıştırılmamalıdır.

Black-Scholes modeli, finansal matematikte bir opsiyon fiyatlama modelidir. İsmini, bu modeli 1973 yılında yayınlayan[1] Fischer Black ve Myron Scholes'tan almıştır. Bu opsiyon modelinin sonucunda, halen opsiyon fiyatlamada piyasa katılımcılarınca yoğun olarak kullanılmakta olan Black-Scholes formülü elde edilmiştir. Black-Scholes modeli, aslında rassal hareketler izleyen sıvı moleküllerini ortaya koyan Brown hareketinin hisse fiyatlarına ve finansal hareketlere uyarlanması sonucu ortaya çıkmıştır. Daha önce bu uyarlamanın öncüsü sayılabilecek varsayımı Louis Bachelier 1900'de "Théorie de la spéculation" başlığıyla yazdığı doktora tezinde[2] yapmıştır. Yine, benzer uyarlamalar Paul Samuelson, Sheen Kassouf, Edward O. Thorp and Case Sprenkle tarafından da yapılmıştır. Ancak, Black ve Scholes'un zamandaşlarının önüne geçtiği nokta opsiyon fiyatlarına ihtiyaç duyan opsiyon piyasa katılımcılarına piyasada gözlemlenen veri ve değişkenlerle pratik bir şekilde hesaplanabilen analitik bir formül ortaya koymalarıdır.

Robert Merton'un modelde çözülemeyen bir bölümü çözmesinden sonra, model, Black-Scholes-Merton modeli olarak anılmaya da başlamıştır. Bu çalışmaları sayesinde, Merton ve Scholes, 1997de Ekonomi alanında Nobel Ödülü almışlardır.[3]

Varsayımlar

[değiştir | kaynağı değiştir]

Black-Scholes modeli ve bunun sonucunda elde edilen Black-Scholes formülü şu varsayımlara dayanmaktadır:

  • Söz konusu dayanak varlığın (Black-Scholes özelinde hisse senedinin) fiyatının hareketleri (St) geometrik Brown hareketini izlemektedir. Yani, sabit bir sapma ( μ {\displaystyle \mu } {\displaystyle \mu }) ve volatilite ( σ {\displaystyle \sigma } {\displaystyle \sigma }) olmak üzere;
d S t = μ S t d t + σ S t d W t {\displaystyle dS_{t}=\mu S_{t}\,dt+\sigma S_{t}\,dW_{t}\,} {\displaystyle dS_{t}=\mu S_{t}\,dt+\sigma S_{t}\,dW_{t}\,}
  • Söz konusu hissede açığa satış (short sell) yapılması mümkündür.
  • Arbitraj imkânı yoktur.
  • Hisselerde el değiştirme süreklidir.
  • Alımsatım maliyeti veya vergi yoktur.
  • Bütün yatırım araçları kesirli bir şekilde alınıp satılabilmelidir; örneğin, bir dayanak varlığın yüzde birini almak mümkün olmalıdır.
  • Risksiz faiz ile borç alınabilmelidir.
  • Hisse temettü dağıtmamalıdır; bu kural sadece basit Black-Scholes modeli için geçerlidir.

Black-Scholes formülü

[değiştir | kaynağı değiştir]
Black formülü ile karıştırılmamalıdır.

Black-Scholes formülü 1973 yılında Fischer Black ve Myron Scholes tarafından yazılan makalede[1] ilk defa bahsedilen ve Black-Scholes modeline bağlı olarak elde edilmiş bir opsiyon fiyatlama formülüdür. Avrupa tipi ödenişleri olan alım ve satım opsiyonlarının fiyatlanmasında piyasa katılımcılarınca yoğun olarak kullanılmaktadır.

Formülün ifadesi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Black–Scholes modelinin varsayımları altında, Avrupa tipi alım opsiyonu (European call option) için,

  • opsiyon kullanma fiyatı K
  • hissenin şu andaki fiyatı S, (yani opsiyonun verdiği hak ile T zaman sonra, hisseyi K fiyatından alma imkânımız var),
  • sabit faiz r ve sabit volatilite σ {\displaystyle \sigma } {\displaystyle \sigma }

olmak üzere, opsiyonun bugünkü fiyatı C ( S , T ) {\displaystyle C(S,T)} {\displaystyle C(S,T)} şu şekilde verilir.

C ( S , T ) = S N ( d 1 ) − K e − r T N ( d 2 ) {\displaystyle C(S,T)=SN(d_{1})-Ke^{-rT}N(d_{2})\,} {\displaystyle C(S,T)=SN(d_{1})-Ke^{-rT}N(d_{2})\,}

Burada;

d 1 = ln ⁡ ( S / K ) + ( r + σ 2 / 2 ) T σ T {\displaystyle d_{1}={\frac {\ln(S/K)+(r+\sigma ^{2}/2)T}{\sigma {\sqrt {T}}}}} {\displaystyle d_{1}={\frac {\ln(S/K)+(r+\sigma ^{2}/2)T}{\sigma {\sqrt {T}}}}}
d 2 = ln ⁡ ( S / K ) + ( r − σ 2 / 2 ) T σ T = d 1 − σ T . {\displaystyle d_{2}={\frac {\ln(S/K)+(r-\sigma ^{2}/2)T}{\sigma {\sqrt {T}}}}=d_{1}-\sigma {\sqrt {T}}.} {\displaystyle d_{2}={\frac {\ln(S/K)+(r-\sigma ^{2}/2)T}{\sigma {\sqrt {T}}}}=d_{1}-\sigma {\sqrt {T}}.}

Bu formülde N {\displaystyle N} {\displaystyle N} standart normal dağılımın kümülatif dağılım fonksiyonudur.

Bir satım opsiyonunun fiyatı P ( S , T ) {\displaystyle P(S,T)} {\displaystyle P(S,T)}, yukarıda verilen C ( S , T ) {\displaystyle C(S,T)} {\displaystyle C(S,T)} formülü ve alım-satım paritesi (put-call parity) kullanılarak hesaplanabilir ve aşağıdaki şekilde düzenlenebilir:

P ( S , T ) = K e − r T N ( − d 2 ) − S N ( − d 1 ) . {\displaystyle P(S,T)=Ke^{-rT}N(-d_{2})-SN(-d_{1}).\,} {\displaystyle P(S,T)=Ke^{-rT}N(-d_{2})-SN(-d_{1}).\,}

Kanıt

[değiştir | kaynağı değiştir]

Black ve Scholes'un orijinal kanıtının fikri

[değiştir | kaynağı değiştir]

Black-Scholes formülünün kanıtı bugün Black-Scholes kısmi diferansiyel denklemi olarak bilinen diferansiyel denklemlerin çözümünden geçmektedir.[1] Burada esas ilk fikir, opsiyon ve opsiyon dayanak varlığından oluşan bir portföy yaratmak ve bu portföyü küçük zaman aralıklarında dayanak varlığın piyasa fiyatına duyarsız hale getirmektir. Sonucunda, Black-Scholes kısmi diferansiyel denklemi elde edilir. İkinci esas fikir ise bu diferansiyel denklemi, değişik dönüşümler ve yerine koymalar vasıtasıyla ısı denklemine dönüştürmektir.

Martingaller yoluyla kanıt

[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu yöntemde Girsanov teoremi aracılığıyla riske duyarsız ölçü olan Q {\displaystyle \mathbb {Q} } {\displaystyle \mathbb {Q} }'ya geçilir ve iskontolu hisse fiyatı sürecinin martingal olduğu elde edilir. Bu sayede, opsiyonun vadesindeki ödenişin iskontolu halinin beklenen değeri kolaylıkla hesaplanabilir. Diyelim ki bir olasılık ölçüsü P {\displaystyle \mathbb {P} } {\displaystyle \mathbb {P} }'de

d S t = μ S t d t + σ S t d W t P {\displaystyle dS_{t}=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {P} }} {\displaystyle dS_{t}=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {P} }}

verilmiş olsun. Girsanov teoreminde θ = μ − r σ {\displaystyle \theta ={\frac {\mu -r}{\sigma }}} {\displaystyle \theta ={\frac {\mu -r}{\sigma }}} alırsak, o zaman W t Q := W t P + ∫ 0 t θ d s {\displaystyle W_{t}^{\mathbb {Q} }:=W_{t}^{\mathbb {P} }+\int _{0}^{t}\theta ds} {\displaystyle W_{t}^{\mathbb {Q} }:=W_{t}^{\mathbb {P} }+\int _{0}^{t}\theta ds} yeni ölçüde de bir Brown hareketi olur ve d W t = d W t Q − μ − r σ d t {\displaystyle dW_{t}=dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt} {\displaystyle dW_{t}=dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt} sağlanır. Bu halde, herhangi bir τ ≥ 0 {\displaystyle \tau \geq 0} {\displaystyle \tau \geq 0} için

d ( e − r τ S t ) = d ( e − r τ ) S t + e − r τ d ( S t ) = − r e − r τ S t d t + e − r τ d S t = − r e − r τ S t d t + e − r τ S t ( μ S t d t + σ S t d W t P ) = ( e − r τ S t ) ( μ − r ) d t + σ ( e − r τ S t ) d W t P = ( μ − r ) ( e − r τ S t ) d t + σ ( e − r τ S t ) ( d W t Q − μ − r σ d t ) = σ ( e − r τ S t ) d W t Q {\displaystyle {\begin{aligned}d(e^{-r\tau }S_{t})&=d(e^{-r\tau })S_{t}+e^{-r\tau }d(S_{t})\\&=-re^{-r\tau }S_{t}dt+e^{-r\tau }dS_{t}\\&=-re^{-r\tau }S_{t}dt+e^{-r\tau }S_{t}(\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {P} })\\&=\left(e^{-r\tau }S_{t}\right)(\mu -r)dt+\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dW_{t}^{\mathbb {P} }\\&=(\mu -r)\left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dt+\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)(dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt)\\&=\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dW_{t}^{\mathbb {Q} }\end{aligned}}} {\displaystyle {\begin{aligned}d(e^{-r\tau }S_{t})&=d(e^{-r\tau })S_{t}+e^{-r\tau }d(S_{t})\\&=-re^{-r\tau }S_{t}dt+e^{-r\tau }dS_{t}\\&=-re^{-r\tau }S_{t}dt+e^{-r\tau }S_{t}(\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {P} })\\&=\left(e^{-r\tau }S_{t}\right)(\mu -r)dt+\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dW_{t}^{\mathbb {P} }\\&=(\mu -r)\left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dt+\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)(dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt)\\&=\sigma \left(e^{-r\tau }S_{t}\right)dW_{t}^{\mathbb {Q} }\end{aligned}}}

olur. Elimizde sadece difüzyon terimleri kaldığı için artık iskontolu dayanak varlık spot fiyatı sürecinin riske duyarsız ölçüde martingal olduğu açıktır. Aynı zamanda,

d S t = μ S t d t + σ S t d W t = μ S t d t + σ S t ( d W t Q − μ − r σ d t ) = μ S t d t + σ S t d W t Q − μ S t d t + r S t d t = r S t d t + σ S t d W t Q . {\displaystyle {\begin{aligned}dS_{t}&=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}\left(dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt\right)\\&=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }-\mu S_{t}dt+rS_{t}dt\\&=rS_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }.\end{aligned}}} {\displaystyle {\begin{aligned}dS_{t}&=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}\left(dW_{t}^{\mathbb {Q} }-{\frac {\mu -r}{\sigma }}dt\right)\\&=\mu S_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }-\mu S_{t}dt+rS_{t}dt\\&=rS_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }.\end{aligned}}}

olur. Diğer deyişle, riske duyarsız ölçüde, dayanak varlık spot fiyatı sürecinin P {\displaystyle \mathbb {P} } {\displaystyle \mathbb {P} }'deki deterministik terimi μ {\displaystyle \mu } {\displaystyle \mu }, riske duyarsız ölçüde, risksiz faiz r {\displaystyle r} {\displaystyle r} ile yer değiştirir. Öbür taraftan, Ito önsavı sayesinde

d ln ⁡ ( S t ) = 1 S t d S t + 1 2 ( − 1 S t 2 ) d S t d S t = ( 1 S t ) ( r S t d t + σ S t d W t Q ) − ( 1 2 S t 2 ) σ 2 S t 2 d t = ( r − 1 2 σ 2 ) d t + σ d W t Q {\displaystyle {\begin{aligned}d\ln(S_{t})&={\frac {1}{S_{t}}}dS_{t}+{\frac {1}{2}}\left({\frac {-1}{S_{t}^{2}}}\right)dS_{t}dS_{t}\\&=\left({\frac {1}{S_{t}}}\right)\left(rS_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }\right)-\left({\frac {1}{2S_{t}^{2}}}\right)\sigma ^{2}S_{t}^{2}dt\\&=\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)dt+\sigma dW_{t}^{\mathbb {Q} }\end{aligned}}} {\displaystyle {\begin{aligned}d\ln(S_{t})&={\frac {1}{S_{t}}}dS_{t}+{\frac {1}{2}}\left({\frac {-1}{S_{t}^{2}}}\right)dS_{t}dS_{t}\\&=\left({\frac {1}{S_{t}}}\right)\left(rS_{t}dt+\sigma S_{t}dW_{t}^{\mathbb {Q} }\right)-\left({\frac {1}{2S_{t}^{2}}}\right)\sigma ^{2}S_{t}^{2}dt\\&=\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)dt+\sigma dW_{t}^{\mathbb {Q} }\end{aligned}}}

hesaplanır. Her iki tarafta integraller uygun aralıklarda alındıktan sonra

S T = S t e ( r − 1 2 σ 2 ) ( T − t ) + σ ( W T − W t ) {\displaystyle S_{T}=S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma \left(W_{T}-W_{t}\right)}} {\displaystyle S_{T}=S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma \left(W_{T}-W_{t}\right)}}

bulunur. Geriye kalan, τ = T − t {\displaystyle \tau =T-t} {\displaystyle \tau =T-t} koyup bir alım opsiyonun t {\displaystyle t} {\displaystyle t} zamanındaki fiyatının C t ( K , T ) = E Q [ e − r τ max ( S T − K ) ] {\displaystyle C_{t}(K,T)=\mathbb {E} ^{\mathbb {Q} }\left[e^{-r\tau }\max(S_{T}-K)\right]} {\displaystyle C_{t}(K,T)=\mathbb {E} ^{\mathbb {Q} }\left[e^{-r\tau }\max(S_{T}-K)\right]} olduğundan yola çıkarak, beklenen değeri tanımı gereği integrale çevirip hesaplamaktır. Yani,

C t ( K , T ) = E t Q [ e − r τ ( S T − K ) + | F t ] = e − r τ ∫ max ( S T − K , 0 )   d Q = e − r τ 1 2 π ∫ − ∞ ∞ max ( S t e ( r − 1 2 σ 2 ) ( T − t ) + σ T − t x − K , 0 ) e − x 2 2 π d x . {\displaystyle {\begin{aligned}C_{t}(K,T)&=\mathbb {E} _{t}^{\mathbb {Q} }\left[e^{-r\tau }(S_{T}-K)^{+}|{\mathcal {F}}_{t}\right]\\&=e^{-r\tau }\int \max(S_{T}-K,0)\ d\mathbb {Q} \\&=e^{-r\tau }{\frac {1}{\sqrt {2\pi }}}\int _{-\infty }^{\infty }\max(S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma {\sqrt {T-t}}x}-K,0)e^{-{\frac {x^{2}}{2\pi }}}dx.\end{aligned}}} {\displaystyle {\begin{aligned}C_{t}(K,T)&=\mathbb {E} _{t}^{\mathbb {Q} }\left[e^{-r\tau }(S_{T}-K)^{+}|{\mathcal {F}}_{t}\right]\\&=e^{-r\tau }\int \max(S_{T}-K,0)\ d\mathbb {Q} \\&=e^{-r\tau }{\frac {1}{\sqrt {2\pi }}}\int _{-\infty }^{\infty }\max(S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma {\sqrt {T-t}}x}-K,0)e^{-{\frac {x^{2}}{2\pi }}}dx.\end{aligned}}}

Integral fonksiyonunu max {\displaystyle \max } {\displaystyle \max } fonksiyonundan kurtarmak için ( S t e ( r − 1 2 σ 2 ) ( T − t ) + σ T − t x − K ) ≥ 0 ⟺ x ≥ − d 2 {\displaystyle (S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma {\sqrt {T-t}}x}-K)\geq 0\iff x\geq -d_{2}} {\displaystyle (S_{t}e^{\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)+\sigma {\sqrt {T-t}}x}-K)\geq 0\iff x\geq -d_{2}} olduğu hesaplanır. Burada

d 2 := 1 σ T − t ( ln ⁡ ( S t K ) + ( r − 1 2 σ 2 ) ( T − t ) ) {\displaystyle d_{2}:={\frac {1}{\sigma {\sqrt {T-t}}}}\left(\ln \left({\frac {S_{t}}{K}}\right)+\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)\right)} {\displaystyle d_{2}:={\frac {1}{\sigma {\sqrt {T-t}}}}\left(\ln \left({\frac {S_{t}}{K}}\right)+\left(r-{\frac {1}{2}}\sigma ^{2}\right)(T-t)\right)}

alınmıştır. Buradan sonra kalkülüs teknikleri kullanılarak integraller ilk önce d 1 = d 2 + σ T − t {\displaystyle d_{1}=d_{2}+\sigma {\sqrt {T-t}}} {\displaystyle d_{1}=d_{2}+\sigma {\sqrt {T-t}}} tanımlanarak

C t ( K , T ) = S t ∫ − d 1 ∞ e − y 2 2 d x − e − r τ K ( 1 − N ( − d 2 ) ) {\displaystyle C_{t}(K,T)=S_{t}\int _{-d_{1}}^{\infty }e^{-{\frac {y^{2}}{2}}}dx-e^{-r\tau }K(1-N(-d_{2}))} {\displaystyle C_{t}(K,T)=S_{t}\int _{-d_{1}}^{\infty }e^{-{\frac {y^{2}}{2}}}dx-e^{-r\tau }K(1-N(-d_{2}))}

haline getirilir. Burada N {\displaystyle N} {\displaystyle N} standart normal dağılımın kümülatif dağılım fonksiyonudur. d 1 {\displaystyle d_{1}} {\displaystyle d_{1}} ve d 2 {\displaystyle d_{2}} {\displaystyle d_{2}} arasındaki ilişki ve N {\displaystyle N} {\displaystyle N}'nin özellikleri kullanılarak

C t ( K , T ) = S t N ( d 1 ) − K e − r τ N ( d 2 ) {\displaystyle C_{t}(K,T)=S_{t}N(d_{1})-Ke^{-r\tau }N(d_{2})} {\displaystyle C_{t}(K,T)=S_{t}N(d_{1})-Ke^{-r\tau }N(d_{2})}

bulunur. Black-Scholes formülünün orijinal hali t = 0 {\displaystyle t=0} {\displaystyle t=0} alınarak elde edilir.

Risk hassasiyetleri (Yunanlar)

[değiştir | kaynağı değiştir]
Ana madde: Risk hassasiyetleri (finans)

Black-Scholes formülü üzerinden bir Avrupa tipi opsiyonun risk hassasiyetleri analitik olarak hesaplanabilir.

Açıklama Alım opsiyonu Satım opsiyonu
Delta ∂ V ∂ S {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial S}}} {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial S}}} Dayanak varlığın spot fiyatına göre değişim N ( d 1 ) {\displaystyle N(d_{1})\,} {\displaystyle N(d_{1})\,} − N ( − d 1 ) = N ( d 1 ) − 1 {\displaystyle -N(-d_{1})=N(d_{1})-1\,} {\displaystyle -N(-d_{1})=N(d_{1})-1\,}
Gama ∂ 2 V ∂ S 2 {\displaystyle {\frac {\partial ^{2}V}{\partial S^{2}}}} {\displaystyle {\frac {\partial ^{2}V}{\partial S^{2}}}} Deltaya göre değişim N ′ ( d 1 ) S σ T − t {\displaystyle {\frac {N'(d_{1})}{S\sigma {\sqrt {T-t}}}}\,} {\displaystyle {\frac {N'(d_{1})}{S\sigma {\sqrt {T-t}}}}\,}
Vega [4][5] ∂ V ∂ σ {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial \sigma }}} {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial \sigma }}} Volatiliteye göre değişim S N ′ ( d 1 ) T − t {\displaystyle SN'(d_{1}){\sqrt {T-t}}\,} {\displaystyle SN'(d_{1}){\sqrt {T-t}}\,}
Thita ∂ V ∂ t {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial t}}} {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial t}}} Vade gününe kalan zamana göre değişim − S N ′ ( d 1 ) σ 2 T − t − r K e − r ( T − t ) N ( d 2 ) {\displaystyle -{\frac {SN'(d_{1})\sigma }{2{\sqrt {T-t}}}}-rKe^{-r(T-t)}N(d_{2})\,} {\displaystyle -{\frac {SN'(d_{1})\sigma }{2{\sqrt {T-t}}}}-rKe^{-r(T-t)}N(d_{2})\,} − S N ′ ( d 1 ) σ 2 T − t + r K e − r ( T − t ) N ( − d 2 ) {\displaystyle -{\frac {SN'(d_{1})\sigma }{2{\sqrt {T-t}}}}+rKe^{-r(T-t)}N(-d_{2})\,} {\displaystyle -{\frac {SN'(d_{1})\sigma }{2{\sqrt {T-t}}}}+rKe^{-r(T-t)}N(-d_{2})\,}
Ro ∂ V ∂ r {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial r}}} {\displaystyle {\frac {\partial V}{\partial r}}} Faiz oranına göre değişim K ( T − t ) e − r ( T − t ) N ( d 2 ) {\displaystyle K(T-t)e^{-r(T-t)}N(d_{2})\,} {\displaystyle K(T-t)e^{-r(T-t)}N(d_{2})\,} − K ( T − t ) e − r ( T − t ) N ( − d 2 ) {\displaystyle -K(T-t)e^{-r(T-t)}N(-d_{2})\,} {\displaystyle -K(T-t)e^{-r(T-t)}N(-d_{2})\,}

Ayrıca bakınız

[değiştir | kaynağı değiştir]
  • Black-Scholes denklemi
  • Binom opsiyon fiyatlama modeli
  • Black modeli
  • Sıçramalı difüzyon modeli
  • Monte Carlo opsiyon fiyatlama modeli
  • Stokastik volatilite

Kaynakça

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ a b c Black, Fischer; Scholes, Myron (1973). "The Pricing of Options and Corporate Liabilities". Journal of Political Economy. 81 (3): 637-654. doi:10.1086/260062.  [1] 31 Mart 2024 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Black ve Scholes'un orijinal makalesi.)
  2. ^ Bachelier, Louis. "The Theory of Speculation (İngilizce)=". 15 Ağustos 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2024. 
  3. ^ Fischer Black, 1995 yılında vefat etmiştir. Fischer Black, 1984 yılından gırtlak kanserinden öldüğü 1995 yılına kadar Goldman Sachs'ta çalışmıştır.
  4. ^ Bu harf Yunanca'da yoktur.
  5. ^ Paul Wilmott Frequently Asked Questions in Quantitative Finance 30 Eylül 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. adlı kitabında bu gibi risk hassasiyetlerine Piç-Yunan adını takmıştır. Bu terim, formülün çıkarımında sabit tutulup sonra türeve tabi tutulan paramatrelerin yanıltıcı bilgi verebileceğine ve risk yönetiminde sorunlar çıkarabileceğine işaret etmektedir.
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Black-Scholes_modeli&oldid=33976832" sayfasından alınmıştır
Kategoriler:
  • Finans
  • Opsiyon (finans)
  • Finansal matematik
Gizli kategori:
  • Webarşiv şablonu wayback bağlantıları
  • Sayfa en son 22.37, 9 Ekim 2024 tarihinde değiştirildi.
  • Metin Creative Commons Atıf-AynıLisanslaPaylaş Lisansı altındadır ve ek koşullar uygulanabilir. Bu siteyi kullanarak Kullanım Şartlarını ve Gizlilik Politikasını kabul etmiş olursunuz.
    Vikipedi® (ve Wikipedia®) kâr amacı gütmeyen kuruluş olan Wikimedia Foundation, Inc. tescilli markasıdır.
  • Gizlilik politikası
  • Vikipedi hakkında
  • Sorumluluk reddi
  • Davranış Kuralları
  • Geliştiriciler
  • İstatistikler
  • Çerez politikası
  • Mobil görünüm
  • Wikimedia Foundation
  • Powered by MediaWiki
Black-Scholes modeli
Konu ekle