Zeus'un Aldatılması
 | Bu madde, öksüz maddedir; zira herhangi bir maddeden bu maddeye verilmiş bir bağlantı yoktur. (Mayıs 2022) |
İlyada'da, antik yazarlar Dios apate ("Zeus Aldatması") denen XVI. Kitabı kalanından ayırır. Bu bölümde Hera, ilahi kocası Zeus'a kandırmak için bir bahane uydurur; konuşmasında "tanrıların kökeni" olan Okenaous'a ve "anne" Tethys'e gitmek istediğini söyler. Bunun yerine Hera, Zeus'u baştan çıkarmaya hazırlanır; kendini güzelleştirir ve Afrodit'in yardımını alır. Bölümün doruk noktasında Zeus ve Hera, Kaz Dağı'nın zirvesinde altın bir bulutun içinde gizli gizli sevişirler. Hera, Zeus'un dikkatini dağıtarak Truva Savaşı'nda Yunanların tekrar üstünlüğü ele geçirmesini sağlar.[1]
Edebi konular
[değiştir | kaynağı değiştir]Bu bölümün özellikleri Antik Çağ'da zaten tartışılıyordu. İlk yorumcular bile hikâye ve onun tanrıların ahlakı üzerindeki etkileri karşısında şok oldular. Bu ahlaki eleştiri Platon 'ın Devlet'nde yer alır .[2]
İlyada'da bilinen metnin belli pasajlar gerçekten Homeros tarafından bestelenip bestelenmediği sorusuna, "Zeus'un Aldatılması" bölümünden şüphe edildi. Albrecht Dihle[3] bölümün dilindeki eşsiz özellikleri listelenir ve "Homeros'un geleneksel dil kullanımından bir sürü sapma bularak, bu bölümün sözlü geleneğe uymadığını ama bir yazılı derleme olduğu sonucuna varır. "[4] Richard Janko, aksine, bölümü "cesur, parlak, zarif, duyusal ve hepsinden öte, Homeros'un repertuvarındaki diğer epik kompozisyon türlerindeki ustalığını sergilediği eğlenceli bir virtüöz performansı" olarak tanımlar.[5] Bu konudaki tartışmalar henüz sonuçlanmış değildir.
Walter Burkert, pasajın "Homerik insanbiçimciliğinden başkası olmayan; natüralist, kozmik bir ortamda tanrısallığı gösterdiğini"[6] ve Babil'in yaradılış destanı olan Enuma Elish'in başlangıcındaki Apsu(tatlı) ve Tiamat(tuzlu) - suları birbirine karışan nehirlerdir aynı zamanda- isimli ilkel çifte bağlar.
Tethys ve Okenaos gibi, Apsu ve Tiamat'ın yerini sonraki nesil tanrılar almıştır. Bununla birlikte, Tethys, erken Yunan mitinde pek sık görünmez ve yerleşik bir kültü yoktu.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Homer. Iliad, Book 14, Lines 153-353.
- ^ Plato. Republic, 390c.
- ^ Dihle 1970, pp. 83–92; Burkert 1992, p. 201: Note 9 offers a condensed bibliography of the discussion.
- ^ Burkert 1992, p. 91 5 Kasım 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
- ^ Janko 1994, p. 168.
- ^ Burkert 1992, p. 92.