Yapay dielektrik
Yapay dielektrikler, dielektrik malzemelere benzer özelliklere sahip olması için tasarlanan ve genellikle dizili iletken bileşenlerden oluşan kompozit malzemelerdir. Elektromanyetik dalganın dalga boyundan çok daha küçük kafes sabitlerine sahip olduğu sürece bu dalgaları sabit bir yönde yansıtma ve kırma özelliklerine sahip olan bu malzemeler, mikrodalga frekanslarında dielektrik eşdeğerlerine kıyasla daha hafif ve az hacimli mercek, kırınım ağı, ayna ve polarizör tasarımları için kullanılabilmektedir. Bu malzemelerin etken dielektrik veya manyetik özellikleri birim hücre tasarımının değişimi ile ayarlanabilmektedir.[1][2]
Yapay dielektrikler ilk olarak 1940'lı yılların ikinci yarısında elektrik mühendisi Winston E. Kock tarafından Bell Labs'da öne sürülmüştür.[3][4] Kock, mikrodalga frekanslarında metal plakalardan oluşan bir mercek anteni tasarımı gerçekleştirmiş ve 1948 yılında bu antenleri oluşturan malzemelere yapay dielektrik ismini vermiştir.[4] 1940'lı yılların sonundan itibaren farklı yapay dielektrik tasarımlarının teorik incelemeleri gerçekleştirilmiş[5][6] ve çubuklu birim hücrelere sahip olan malzemelerin etken plazma özelliklerine sahip olabileceği öne sürülmüştür.[7][8][9]
Yapay dielektrikler, metamalzemelere doğrudan tarihsel bir bağ oluşturmaktadır.[10]
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Collin, R. E. (1991). "12. Artificial Dielectrics". Field Theory of Guided Waves (2. bas.). Wiley-IEEE. ISBN 9780879422370.
- ^ Silin, R. A. (1972). "Optical properties of artificial dielectrics (review)". Radiophysics and Quantum Electronics. 15 (6): 615-624. Bibcode:1972R&QE...15..615S. doi:10.1007/BF01039343.
- ^ Kock, W. E. (1946). "Metal-Lens Antennas". Proceedings of the IRE. 34 (11). ss. 828-836. doi:10.1109/JRPROC.1946.232264.
- ^ a b Kock, W. E. (1948). "Metallic Delay Lenses". Bell System Technical Journal. 27 (1). ss. 58-82. doi:10.1002/j.1538-7305.1948.tb01331.x.
- ^ Cohn, S. B. (1949). "Analysis of the metal‐strip delay structure for microwave lenses". Journal of Applied Physics. Cilt 20. ss. 257-262. doi:10.1063/1.16983523 Mayıs 2025.
- ^ Kharadly, M. M. Z.; Jackson, Willis (1953). "The properties of artificial dielectrics comprising arrays of conducting elements". Proceedings of the IEE - Part IV: Institution Monographs. 100 (66). ss. 199-212. doi:10.1049/pi-3.1953.0042.
- ^ Brown, J. (1953). "Artificial dielectrics having refractive indices less than unity". Proceedings of the IEE - Part IV: Institution Monographs. 100 (5). ss. 51-62. doi:10.1049/pi-4.1953.0009. 23 Nisan 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi3 Mayıs 2025.
- ^ Rotman, W. (1962). "Plasma simulation by artificial dielectrics and parallel plate media". IRE Transactions on Antennas and Propagation. 10 (1). ss. 82-95. doi:10.1109/TAP.1962.1137809.
- ^ Golden, K. (1965). "Plasma simulation with an artificial dielectric in a horn geometry". IEEE Transactions on Antennas and Propagation. 13 (4): 587. Bibcode:1965ITAP...13..587G. doi:10.1109/TAP.1965.1138461.
- ^ Wenshan, Cai; Shalaev, Vladimir (Kasım 2009). Optical Metamaterials: Fundamentals and Applications. Springer. ISBN 978-1-4419-1150-6.