Yüksek Zeka Potansiyeli
Yüksek zeka potansiyeli ((Fransızca)), bireyin zeka düzeyinin genel nüfusa kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek olması durumudur. Bu terim, özellikle çocukluk çağlarında zihinsel performansı yaşıtlarına göre ileri düzeyde olan bireyleri tanımlamak için kullanılır. Zeka düzeyi genellikle Wechsler Zeka Testleri gibi standart testlerle ölçülür ve QI 130 ve üzeri olan bireyler bu kapsamda değerlendirilir.
Tanım ve Terminoloji
[değiştir | kaynağı değiştir]Kullanılan Terimler
[değiştir | kaynağı değiştir]- Yüksek zeka potansiyeli (YZP): Fransızca HPI karşılığı olarak Türkçede kullanılmaya başlanmıştır.
- Üstün zekâlı birey: Milli Eğitim Bakanlığı ve psikoloji camiasında kullanılan resmi terimdir.
- Çift tıpkısallık: Yüksek zeka potansiyeli ile birlikte dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu, disleksi, otizm spektrum bozukluğu gibi durumların eş zamanlı görülmesidir.
Zeka Katsayısı ve Sınıflandırma
[değiştir | kaynağı değiştir]Zeka katsayısı (QI), bireyin zihinsel yaşı ile kronolojik yaşı arasındaki oranı ifade eder. Wechsler ölçeklerine göre:
- QI 130–144: Yüksek zeka potansiyeli
- QI 145–159: Çok yüksek zeka potansiyeli
- QI 160 ve üzeri: Olağanüstü zeka potansiyeli
Bu sınıflandırma, istatistiksel olarak yaklaşık %2,3’lük bir dilimi kapsar.
Tarihçe
[değiştir | kaynağı değiştir]20. Yüzyıla Kadar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Antik Yunan’da üstün yetenekli bireylerin eğitimi özelleştirilmiştir.
- Orta Çağ’da bu bireyler genellikle dini eğitim almak üzere manastırlara yönlendirilirdi.
Modern Dönem
[değiştir | kaynağı değiştir]- 1905’te Alfred Binet ve Théodore Simon, zeka testlerini geliştirdi.
- 1912’de William Stern tarafından zeka katsayısı (IQ) kavramı ortaya atıldı.
- 1955’te David Wechsler tarafından WAIS testi yayınlandı.
Nörobilimsel Araştırmalar
[değiştir | kaynağı değiştir]Beyin Yapısı ve İşlevleri
[değiştir | kaynağı değiştir]- Üstün zekâlı çocuklarda prefrontal korteks bölgesinin daha hızlı geliştiği gösterilmiştir.
- Çalışma belleği ve dikkat gibi bilişsel işlevler daha gelişmiştir.
- Myelinizasyon düzeyi yüksektir, bu da bilgi işleme hızını artırır.
Türkiye’deki Araştırmalar
[değiştir | kaynağı değiştir]- İstanbul Üniversitesi’nde yapılan bir çalışmada, üstün zekâlı çocuklarda algısal hız ve sözel akıcılık düzeylerinin yüksek olduğu tespit edilmiştir.
- ODTÜ’de yapılan bir tez çalışmasında, bu bireylerde duygusal duyarlılık ve mükemmeliyetçilik eğilimleri sık görülmektedir.
Eğitim Sistemlerindeki Yaklaşımlar
[değiştir | kaynağı değiştir]Fransa
[değiştir | kaynağı değiştir]- 2002’de Rapport Delaubier ile birlikte “intellectuellement précoce” kavramı resmiyet kazanmıştır.
- 2005 yılından itibaren bu öğrenciler için eğitimde esneklik ve sınıf atlama gibi uygulamalar yaygınlaştırılmıştır.
Türkiye
[değiştir | kaynağı değiştir]- Türkiye’de üstün zekâlı çocuklar için bilim ve sanat merkezleri (BİLSEM) kurulmuştur.
- Ancak bu merkezlere girişte sadece zeka testi değil, yaratıcılık, sosyal uyum ve motivasyon gibi kriterler de değerlendirilir.
Kanada (Quebec)
[değiştir | kaynağı değiştir]- Quebec eğitim sistemi, üstün zekâlı öğrenciler için sınırlı kaynak ayırmaktadır.
- 1980’lerde yaşanan ideolojik tartışmalar sonucunda bu alanda kamusal politika geliştirilmemiştir.
Sosyal ve Duygusal Özellikler
[değiştir | kaynağı değiştir]Olumlu Özellikler
[değiştir | kaynağı değiştir]- Yüksek öğrenme hızı
- Güçlü analitik düşünme
- Yoğun merak ve sorgulama eğilimi
Zorluklar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Sosyal izolasyon
- Aşırı duyarlılık
- Mükemmeliyetçilik ve anksiyete
Mitler ve Gerçekler
[değiştir | kaynağı değiştir]Mit: Üstün zekâlı bireyler her konuda başarılıdır
[değiştir | kaynağı değiştir]Gerçek:
[değiştir | kaynağı değiştir]Zeka alanlara göre değişebilir. Bir alanda üstünken başka bir alanda zorluk yaşayabilirler.
Mit: Üstün zekâlı bireyler her zaman mutsuzdur
[değiştir | kaynağı değiştir]Gerçek:
[değiştir | kaynağı değiştir]Doğru eğitim ve aile desteğiyle bu bireyler yaşam doyumu yüksek bireyler olabilir.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]Türkçe Kaynaklar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Özkan, Z. (2021). Üstün Zekâlı Çocuklarda Sosyal Beceri ve Duygusal Zeka İlişkisi. İstanbul Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi.
- Tokel, T. & Türküm, A. S. (2019). Üstün Zekâlı Çocuklarda Duygu Düzenleme Stratejileri. Türk Psikoloji Dergisi, 34(1), 45–60.
Uluslararası Kaynaklar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Terrassier, J-C. (1989). Les enfants surdoués ou la précocité embarrassante. Paris: ESF.
- Gauvrit, N. & Ramus, F. (2017). La légende noire des surdoués. La Recherche, 526. [1]