Picquigny Antlaşması
;_an_alliance_between_the_King_of_England_and_the_King_of_France,_possibly_depicting_the_Treaty_of_Picquigny.jpg)
Picquigny Antlaşması, 29 Ağustos 1475'te İngiltere Krallığı ile Fransa Krallığı arasında müzakere edilen bir barış antlaşmasıdır. Bu olay İngiltere Kralı IV. Edward'ın Burgonya ve Bretonya ile ittifak kurarak Fransa'yı işgal etmesinin ardından gerçekleşmiştir. Bu durum Fransa Kralı XI. Louis'in Burgonya Dükü I. Charles'ın oluşturduğu tehdidi çözmesi için bir fırsat yaratmıştır. Antlaşma aynı zamanda 1453'ten beri gayriresmî olarak sona eren Yüz Yıl Savaşı'nı da resmen sona erdirmiştir.
Arka plan
[değiştir | kaynağı değiştir]1474 Londra Antlaşması'nın ardından Burgonya Dükü Charles the Bold, Fransa'nın işgali konusunda İngiltere'ye yardım etmeyi kabul etmiştir. Haziran 1475'te IV. Edward Fransa kıyılarına ulaşmıştır. IV. Edward'ün yaklaşık 11.000 kişilik bir ordusu ve Bretanya'dan 2.000 okçusu daha vardı.[1] and a further 2,000 archers from Brittany.[2] Edward'ın planı Burgonya topraklarından Reims'e doğru ilerlemekti. Ancak Charles söz verdiği desteği sağlayamadı ve İngilizlerin Burgonya kontrolündeki kasabalara girmesine izin vermedi.[3]Edward, diğer müttefiki olan Bretanya Dükü II. Francis'ten de pek destek görmedi.[4]
Louis daha sonra Edward'a, Edward'ın müttefiklerinin teklif edebileceğinden daha fazlasını teklif etmeye hazır olduğunu bildirdi. Edward ile temasa geçti ve onu bir anlaşma müzakere etmeye ikna etti. İki lider, Amiens'in hemen dışında bulunan Picquigny'de, iki yakası arasında tahta bir kafes bariyer bulunan özel yapım bir köprüde buluşarak pazarlıklarını sürdürdüler.
Antlaşma
[değiştir | kaynağı değiştir]Görüşmeler sonucunda 29 Ağustos 1475'te bir anlaşma imzalanmıştır. İki kral, iki ülke arasında yedi yıllık bir ateşkes ve serbest ticaret konusunda anlaştılar.[3] XI. Louis, IV. Edward'a, İngiltere'ye dönmesi ve Fransız tahtına yönelik iddiasını sürdürmek için silaha sarılmaması koşuluyla 75.000 kron peşin ödeyecekti. Daha sonra kendisine yıllık 50.000 kronluk bir emekli maaşı bağlanacaktı. Ayrıca Fransa Kralı, Edward'ın gözetiminde bulunan tahttan indirilen İngiliz Kraliçesi Anjoulu Margaret'i 50.000 kron fidye karşılığında serbest bırakacaktı. Ayrıca Edward'ın birçok lorduna da emeklilik maaşı bağlanıyordu.
Antlaşmanın diğer şartları arasında, krallardan biri isyan çıkarırsa diğerinin isyanı bastırmak için askeri destek sağlaması da yer alıyordu. Edward'ın kızı Yorklu Elizabeth, reşit olduğunda Dofen Charles ile evlenecekti.[3] İngilizlerin Fransa tahtı üzerindeki iddiaları, hükümdarlar arasındaki diğer anlaşmazlıklar gibi tahkime tabi tutulacaktı. Konuyu görüşmek üzere yılda bir kez bir komite toplanacak ve sonuçları bağlayıcı olacaktı. Komite, Canterbury ve Lyons başpiskoposları, Edward'ın kardeşi Clarence Dükü George ve Dunois Kontu Louis'den oluşacaktı.[5]
Kralın yanı sıra, önde gelen danışmanları Şansölye Thomas Rotherham'ın yıllık geliri 1.000 kron, John Morton'un 600 kron, Sir John Howard ve Sir Thomas Montgomery'nin ise 1.200 kron da Fransızlardan emekli maaşı alıyordu. Anlaşmanın baş savunucusu olan 1. Baron Hastings William Hastings, yılda 2.000 kron alacaktı.[5]
Commines raporu
[değiştir | kaynağı değiştir]Görüşmelerin ayrıntılarını tarihçi Philippe de Commines aktarmaktadır. Commines, Gloucester Dükü'nün (sonradan kral III. Richard) antlaşmayı onursuz bulduğu için karşı çıktığını söyler. Müzakerelere katılmayı reddetmiştir. Ancak antlaşma tamamlandıktan sonra Amiens'teki kutlamalara katılmıştır. Commines ayrıca Fransız kralının, Edward'ın meşhur kadın düşkünlüğü ve Yüz Yıl Savaşı'ndaki olaylar nedeniyle İngilizlerden duyduğu korku hakkında yaptığı bir dizi alaycı yorumu da aktarmaktadır.[3]
Anlaşmadaki bariz rüşvet her iki tarafta da bir miktar hoşnutsuzluğa yol açmıştır. Hem İngiliz hem de Fransız bir kısım yorumcular bunu onursuz olarak değerlendirdiler. İspanya'daki İngiliz elçisi Louis de Bretaylle, bu karanlık anlaşmanın Edward'ın önceki tüm askeri zaferlerinin onurunu elinden aldığını itiraf etmiştir.[3]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Paul Murray Kendall, Louis XI, (1971), 280.
- ^ Charles Ross, Edward IV, (Yale University Press, 1997), 221.
- ^ a b c d e Knecht, Robert (2007). The Valois: Kings of France 1328–1589
. Continuum. ss. 100-101. ISBN 978-1-85285-420-1.
- ^ Wagner, John A. (2001). Encyclopedia of the Wars of the Roses. Clio. s. 150.
- ^ a b Jacob, E. F. (1961). The Fifteenth Century 1399–1485. Oxford: Clarendon Press. s. 577. ISBN 978-0-19-821714-5.
