Napolyon Açılışı
| Napolyon Açılışı | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Napolyon Açılışı | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Hamleler | 1.e4 e5 2.Vf3 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ECO kodu | C20 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kökeni | Napolyon Bonapart | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Türü | Açık Oyun | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Napolyon Açılışı, aşağıdaki hamlelerle başlayan düzensiz bir satranç açılışıdır:
Benzer Danvers Açılışı'nda (2.Vh5) olduğu gibi, Beyaz çoban matını umuyor (2...Ac6 3.Fc4 Fc5?? 4.Vxf7# ) ancak siyah saldırıdan kolayca kaçınabilir.
Tarihi
[değiştir | kaynağı değiştir]Napolyon Açılışı, adını, satrancı derinden seven ancak vasat bir oyuncu olduğu söylenen Fransız general ve imparator Napolyon Bonapart'tan almıştır.[1] Bu isim, on dokuzuncu yüzyılın ortalarında yayınlandı, 1809'da Johann Allgaier tarafından işletilen sahte bir satranç otomatı olan The Turk'e karşı kaybettiği bir oyunu [2][3] bildirdikten sonra kullanılmaya başlandı.[4]
Değerlendirme
[değiştir | kaynağı değiştir]Napolyon Açılışı zayıf bir açılıştır çünkü beyazlar vezirini vaktinden önce geliştirir ve onu saldırıya maruz bırakır ve beyaz şah atını en iyi gelişim karesinden mahrum bırakır.
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]- Satranç açılışlarının listesi
- Kişilerin adını taşıyan satranç açılışlarının listesi
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Murray, H.J.R. A History of Chess (London: Oxford University Press), 1913, p. 877.
- ^ "Napoleon Bonaparte vs. The Turk (Automaton), Vienna 1809". Chessgames.com. 5 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Mayıs 2024.
- ^ Winter, Edward. "Napoleon Bonaparte and Chess by Edward Winter". 3 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ocak 2013.
- ^ Murray, H.J.R. A Short History of Chess (London: Oxford University Press), 1963 posthumously, p. 79.