Makreti Köprüsü
Makreti Köprüsü (Gürcüce: მაკრეთის ხიდი; okunuşu "mak'retis h'idi), Demirciler Köprüsü olarak da bilinir, Artvin ilinin Borçka ilçesinde, Çoruh Nehri'nin bir kolu olan Çhala Deresi üzerinde, yukarıdan aşağıya sıralandığında sonuncu köprüdür. Bugün Kale adını taşıyan eski Makreti köyü sınırları içinde inşa edilmesinden dolayı Makreti Köprüsü adını taşımaktadır. Kale köyünün 20. yüzyılda uzun süre Demirciler köyünün bir mahallesi olmasından dolayı köprü de Demirciler köyü içinde sayılmış ve bundan dolayı da Demirciler Köprüsü olarak adlandırılmıştır.
Makreti Köprüsü, tek kemerli taş köprüdür ve kemeri yarım daire biçimindedir. İki kıyı arasında uzanan kemerin nereye oturduğu dolgudan dolayı anlaşılamamaktadır. Köprünün inşasında uzun kesme taşlar kullanılmıştır. Köprü 32 metre uzunluğunda, 2,8 metre genişliğinde, korkuluklarla birlikte 9,5 metre yüksekliğindedir. Makreti Köprüsü'nün Osman Paşa tarafından 18. yüzyılda inşa ettirildiği ileri sürülse de köprünün daha eski olduğu bölgedeki başka Orta Çağ köprülere benzerliğinden de anlaşılmaktadır. Makreti Köprüsü'nün 13. yüzyılda inşa edilmiş olabileceği de belirtilmiştir.[1][2]
Makreti Köprüsü ve Çhala Deresi üzerindeki diğer iki köprü, Karadeniz kıyısından Çoruh Nehri kıyılarına uzanan eski ulaşım yolu üzerinde yer alıyordu. Hopa'dan Borçka'ya gelen bu yol buradan Artvin ile Ardanuç ve Gürcistan'ın güneydoğusundaki merkezlerine devam ediyordu.[3]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ "Demirciler Köyü Köprüsü" (PDF). acikerisim.iku.edu.tr. 2 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Temmuz 2020.
- ^ "Klarceti (Gürcüce), Mamia Pağava, Meri Tsintsadze, Maia Baramidze, Malhaz Çoharadze, Tina Şioşvili, Şota Mamuladze, Ramaz Halvaşi, Nugzar Mgeladze, Zaza Şaşikidze, Cemal Karalidze, Batum, 2016, s. 72". 9 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2020.
- ^ "Klarceti (Gürcüce), Mamia Pağava, Meri Tsintsadze, Maia Baramidze, Malhaz Çoharadze, Tina Şioşvili, Şota Mamuladze, Ramaz Halvaşi, Nugzar Mgeladze, Zaza Şaşikidze, Cemal Karalidze, Batum, 2016, s. 75". 9 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Ekim 2020.