Levallois tekniği
Levallois tekniği, arkeologlar tarafından Orta Paleolitik dönemde, yaklaşık 250.000 ile 400.000 yıl önce gelişen, kendine özgü bir taş yontma türüne verilen isimdir. Bu teknik, Musteryen taş alet endüstrisinin bir parçasıdır ve Neandertaller tarafından Avrupa'da, modern insanlar tarafından ise Levant gibi bölgelerde kullanılmıştır.[1]
.jpg)
Levallois tekniği, 19. yüzyılda Paris’in Levallois-Perret banliyösünde bulunan çakmaktaşı aletlere adını vermiştir. Bu teknik, daha önceki taş işleme yöntemlerine göre daha sofistike olup, hazırlanmış bir taş çekirdekten yonga çıkarma işlemine dayanır. Çekirdeğin bir ucunda bir vurma platformu oluşturulur ve ardından çekirdeğin kenarları, istenen yonga şekline uygun olarak törpülenir. Bu işlem, çekirdeğin üzerinde kaplumbağa kabuğuna benzeyen yuvarlak izler bırakır. Vurma platformu son bir kez vurulduğunda, yonga, karakteristik bir şekilde ayrılır ve kenarları daha önce yapılan törpüleme işlemiyle keskinleşir.
Bu yöntem, nihai yonganın boyutunu ve şeklini daha iyi kontrol etmeyi sağlar ve bu yonganın kazıyıcı veya bıçak olarak kullanılmasını mümkün kılar. Ayrıca, Levallois aletleri olarak bilinen mızrak uçları üretmek için de uyarlanabilir. Bilim insanları, Levallois kompleksini, zamanla değişkenlik gösterdiği için Mode III teknolojisi olarak kabul eder ve bu, Alt Paleolitik döneminin Aşölyen kültürden bir seviyede üstündür.[2]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Higham, Tom (2021). The World Before Us: How Science is Revealing a New Story of Our Human Origins. Penguin Viking. ss. 35-36. ISBN 978-0-241-44067-4.
- ^ Foley, Robert; Lahr, Marta Mirazón (1997). "Mode 3 technologies and the evolution of modern humans". Cambridge Archaeological Journal. 7 (1). ss. 3-36. doi:10.1017/s0959774300001451.