Körgörüş

Oksipital lob

Kör görüş (blindsight) kortikal olarak kör olan kişilerin, striat korteks veya Brodmann Alanı 17 olarak da bilinen birincil görsel korteksteki lezyonlar nedeniyle bilinçli olarak görmedikleri görsel uyaranlara yanıt verme yeteneğidir. Terim, Lawrence Weiskrantz ve meslektaşları tarafından Brain'in 1974 sayısında yayınlanan bir makalede ortaya atıldı. Kortikal olarak kör bir hastanın ayırt etme kapasitesini inceleyen önceki bir makale 1973'te Nature'da yayınlandı. Tip 1 kör görüş, herhangi bir uyaranın bilinçli farkındalığı olmadan görsel bir uyaranın (hareket yeri veya türü gibi) yönlerini - şansın önemli ölçüde üzerindeki seviyelerde - tahmin etme yeteneğine verilen terimdir. Tip 2 kör görüş, hastalar kör alanlarında bir değişiklik olduğu hissine sahip olduklarını iddia ettiklerinde ortaya çıkar.

Kör görüşün açıklanması için üç teori vardır. İlki, V1 alanındaki hasardan sonra, optik sinirin diğer dallarının görsel bilgileri superior kolikulusa, pulvinar ve serebral korteksin parçaları da dahil olmak üzere diğer bazı alanlara ilettiğini belirtir. Buna karşılık, bu alanlar daha sonra kör görüş tepkilerini kontrol edebilir.

Kör görüş fenomeninin bir başka açıklaması da, bir kişinin görsel korteksinin büyük bir kısmının hasar görmüş olmasına rağmen, işleyen küçük doku adacıklarının yerinde kalmasıdır. Bu adalar, bilinçli algı sağlayacak kadar büyük değildir, ancak yine de bazı bilinçsiz görsel algılar için yeterlidir.

Üçüncü bir teori, nesne uzayındaki bir nesnenin mesafesini ve hızını belirlemek için gereken bilginin, bilgi görsel kortekse yansıtılmadan önce yan genikülat çekirdek (LGN) tarafından belirlenmesidir. Normal bir öznede, bu sinyaller, gözlerden gelen bilgileri üç boyutlu bir temsilde birleştirmek (organizmaya göre bireysel nesnelerin konumunu ve hızını içerir), kesinliğe fayda sağlamak için bir sapma sinyali çıkarmak (önceden yardımcı) için kullanılır.