Eksfoliyasyon eklemi
 | Bu maddede birçok sorun bulunmaktadır. Lütfen sayfayı geliştirin veya bu sorunlar konusunda tartışma sayfasında bir yorum yapın.
|
Eksfoliyasyon eklemleri veya lehva eklemleri, kayadaki yüzeye paralel kırılma sistemleridir ve genellikle eş merkezli levhaların erozyonuna yol açar. (Bkz. Ortak (jeoloji) ).
Pul pul dökülme derzlerinin genel özellikleri
[değiştir | kaynağı değiştir]Pek çok farklı manzarada ortak olmalarına rağmen, jeologlar genel bir pul pul dökülme eklem oluşumu teorisi üzerinde henüz bir anlaşmaya varamamıştır. Birçok farklı teori önerilmiştir, aşağıda en yaygın olanların kısa bir özeti bulunmaktadır.
- Genellikle topoğrafyayı takip edin.[1][2][3]
- Kayayı alt düzlemsel olarak bölün.[3]
- Derz aralığı derinlikle birlikte yüzeye yakın birkaç santimetreden birkaç metreye artar.[3][4][5]
- Gözlenen oluşumun maksimum derinliği yaklaşık 100 metredir.[3][4][5][6][6]
- Daha derin eklemler, malzeme aşındıkça peyzajın köşelerini yuvarlama eğiliminde olan daha büyük bir eğrilik yarıçapına sahip olur.[1][2][3][4][5]
- Kırılma modu gerilmedir.[7][8]
- Buzlu manzaralara özgü olmayan birçok farklı petrolojide ve iklim bölgesinde ortaya çıkar.[3][9][10]
- Ana kaya genellikle seyrek eklemlidir, oldukça izotropiktir ve yüksek basınç dayanımına sahiptir.[1][5][10]
- İçbükey ve dışbükey yukarı eğriliklere sahip olabilir.[1][2][11]
- Genellikle kemer, burkulma ve A-çadırları (kıvrımlı döşemeler) gibi ikincil sıkıştırıcı biçimlerle ilişkilidir.[11]
Pul pul dökülme derzlerinin oluşumu
[değiştir | kaynağı değiştir]Birçok farklı arazide yaygın olarak görülmelerine rağmen, jeologlar henüz genel bir eksfoliasyon eklemi oluşumu teorisi üzerinde anlaşmaya varamamıştır. Birçok farklı teori öne sürülmüştür, aşağıda en yaygın olanlara kısa bir genel bakış yer almaktadır.
Aşırı yük ve geri tepmenin giderilmesi
[değiştir | kaynağı değiştir]
Bu teori, ilk olarak 1904 yılında öncü jeomorfolog Grove Karl Gilbert tarafından önerilmiştir. Bu teorinin temeli, derin gömülü kayanın toprak yüzeyine taşması ve aşırı yükünün erozyonu, daha önce sıkıştırılmış kayanın radyal olarak genişlemesine, gerilme gerilimi yaratmasına ve kayayı kırmasına izin vermesidir. Zemin yüzeyine paralel katmanlar halinde. Bu mekanizmanın açıklaması, basınç bırakma veya boşaltma eklemleri dahil olmak üzere pul pul dökülme derzleri için alternatif terimlere yol açmıştır. Bu teorinin mantığı çekici olsa da, eksik olabileceğini düşündüren saha ve laboratuvar gözlemlerinde birçok tutarsızlık vardır, örneğin:[6][10][12]
- Pul pul dökülme eklemlerı derinlemesine gömülü olmayan kayalarda bulunabilir.
- Laboratuvar çalışmaları, kaya örneklerinin gerçekçi koşullar altında basitçe sıkıştırılması ve gevşetilmesinin kırılmaya neden olmadığını göstermektedir.
- Pul pul dökülme eklemleri en yaygın olarak yüzeye paralel basınç gerilimi bölgelerinde bulunur, oysa bu teori bunların uzama bölgelerinde meydana gelmesini gerektirir.
Bu teorinin basınç gerilmesi teorisine uyması için olası bir uzantısı (aşağıda özetlenmiştir) şöyledir[3] (Goodman, 1989): Derin gömülü kayaların kazılması dikey gerilimi hafifletir,ancak yatay gerilmeler yeterli bir kaya kütlesinde kalabilir çünkü ortam yanal olarak sınırlıdır. Dikey gerilim bu sınırda sıfıra düştüğü için yatay gerilmeler mevcut zemin yüzeyiyle hizalanır. Böylelikle, aşağıda tarif edildiği gibi, çekme kayası kırılmasına yol açabilen, ekme yoluyla büyük yüzeye paralel sıkıştırma gerilimleri üretilebilir.
Termoelastik gerinim
[değiştir | kaynağı değiştir]Kaya ısındığında genişler ve soğuduktan sonra büzülür ve farklı kaya oluşturan mineraller değişken ısıl genleşme/daralma oranlarına sahiptir. Günlük kaya yüzeyi sıcaklık değişimleri oldukça büyük olabilir ve birçoğu, ısıtma sırasında oluşan gerilmelerin, kayanın yüzeye yakın bölgesinin ince levhalarda genişlemesine ve ayrılmasına neden olduğunu öne sürmüştür (örneğin Wolters,1969).[12] Günlük veya yangının neden olduğu büyük sıcaklık dalgalanmalarının kayaların yüzeyinde ince laminasyon ve pullanma oluşturduğu gözlemlenmiştir, bu durum bazen eksfoliyasyon olarak adlandırılmıştır.[13] Ancak, günlük sıcaklık dalgalanmaları kayada yalnızca birkaç santimetre derinliğe ulaştığından (kayanın düşük termal iletkenliği nedeniyle), bu teori, 100 metreye ulaşabilen gözlemlenen pul pul dökülme derzi derinliğini açıklayamaz.[1][3][6][10]
Kimyasal ayrışma
[değiştir | kaynağı değiştir]Suya nüfuz ederek minerallerin ayrışması, ince kaya kabuklarının soyulmasına neden olabilir.[10] Çünkü bazı minerallerin hacmi hidrasyon ile artar. Bununla birlikte, tüm mineral hidrasyon hacminin artmasına neden olmazken, pul pul dökülme eklemlerinin saha gözlemleri, eklem yüzeylerinin önemli kimyasal değişiklikler yaşamadığını gösterir. Bu nedenle bu teori, büyük ölçekli, daha derin pul pul dökülme eklemlerinin kökeni için bir açıklama olarak reddedilebilir.
Basınç gerilmesi ve uzama kırığı
[değiştir | kaynağı değiştir]
Karaya (veya serbest) bir yüzeye paralel olan büyük sıkıştırma tektonik gerilmeler, kırılma yayılma yönünün en büyük basınç gerilmesi prensibine paralel olduğu ve kırılma açıklığının yönünün serbest yüzeye dik olduğu kayada gerilme modu kırıkları oluşturabilir.[3][6][7][8][9][10][14] Bu tip kırılma, laboratuvarda en az 1900'den beri gözlenmiştir. (hem tek eksenli hem de çift eksenli rafine edilmemiş sıkıştırma yükünde; bkz. Gramberg, 1989).[15] Çekme çatlakları, kaya kafesindeki yaygın mikro çatlakların etkisi ve tercihen yönlendirilmiş mikro çatlakların uçlarından kanat çatlaklarının uzatılması nedeniyle sıkıştırma stres alanında oluşabilir.[16][17] Daha sonra ana basınç geriliminin yönü ile hizalanır. Bu şekilde oluşan kırıklar bazen eksenel bölünme, uzunlamasına bölünme veya uzama kırıkları olarak adlandırılır ve genellikle tek eksenli sıkıştırma testleri sırasında laboratuvarda görülür. Yüksek yatay veya yüzey paralel basınç gerilmesi, bölgesel tektonik veya topoğrafik gerilmelerin yanı sıra aşırı yükün erozyonu veya kazılması sonucu ortaya çıkabilir.
Saha kanıtları ve oluşum, kırılma modu ve ikincil formların gözlemleri göz önüne alındığında, yüksek yüzey-paralel sıkıştırma gerilmeleri ve uzama çatlaması, (eksenel bölünme) pul pul dökülme eklemlerinin oluşumunu açıklayan en makul teori gibi görünmektedir.
Mühendislik jeolojisinin önemi
[değiştir | kaynağı değiştir]Eksfoliasyon eklemlerinin varlığının tanınması Jeoloji mühendisliğınde önemli etkilere sahip olabilir. En dikkat çekici olanı, eğim stabilitesi üzerindeki etkileri olabilir. Eğimli vadi duvarlarının, ana kaya yamaçlarının ve uçurumların topoğrafyasını takip eden pul pul dökülme derzleri, özellikle kaymaya eğilimli Kaya blokları oluşturabilmektedir. Özellikle yamaç ucunun altı oyulduğunda (doğal olarak veya insan faaliyetiyle), derz eğimi derzin sürtünme açısını aşarsa pul pul dökülme derz düzlemleri boyunca kayma muhtemeldir. Temel çalışmaları, örneğin barajlarda [18] olduğu gibi, pul pul dökülme eklemlerinin varlığından da etkilenebilir. Bir baraj temelinin altında yatan pul pul dökülme eklemlerı önemli bir sızıntı tehlikesi yaratabilirken, derzlerdeki artan su basıncı barajın kalkmasına veya kaymasına neden olabilir. Son olarak, pul pul dökülme derzleri, yeraltı suyu akışı ve kirletici maddelerin taşınması üzerinde güçlü bir yön kontrolü sağlayabilir.
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]- Eksfoliye edici granit
- Steinerne Gül, pul pul dökülmenin neden olduğu doğal bir kaya anıtı örneği.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ a b c d e "Gilbert, G.K. (1904)." "Yüksek Sierra'nın kubbeleri ve kubbe yapıları". Amerika Jeoloji Derneği bülteni. 15: 29–36. 2 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c "Matthes, F. E. (1930). "Yosemite Vadisi'nin jeolojik tarihi". ABD jeolojik araştırma Uzmanı. 160.". 8 Ağustos 2018 tarihinde
|arşiv-url=kullanmak için|url=gerekiyor (yardım) arşivlendi. - ^ a b c d e f g h i Goodman, R. E. (1993). Mühendislik Jeolojisi. New York: John Wiley ve oğulları.
- ^ a b c Dale, T. N. (1923). "New England'ın ticari granitleri". Amerika Birleşik Devletleri Jeolojik Araştırma Bülteni. 738.
- ^ a b c d Jahns, R. H. (1943). "Granitlerde sac yapılar". Jeoloji Dergisi. 51 (2): 71–98. Bibcode: 1943JG.....51...71J 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. . doi: 10.1086 26 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. / 625130.
- ^ a b c d e Holzhausen, G. R. (1989). "Yaprak yapısının kökeni, 1. Morfoloji ve sınır koşulları". Mühendislik Jeolojisi. 27 (1–4): 225–278. doı:10.1016/0013-7952(89) 90035-5.
- ^ a b Bahat, D.; Grossenbacher, K.; Karasaki, K. (Ocak 1999). "Yosemite Milli Parkı, granit kayaçlarda eksfoliyasyon eklem oluşum mekanizması". Yapısal Jeoloji Dergisi. 21 (1): 85–96. Bibcode: 1999JSG....21...85B. 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. doi:10.1016/s0191-8141(98)00069-8. 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ISSN 0191-8141. 29 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ a b Mandl, G. (2005). Kaya Eklemleri. Berlin: Springer-Verlag. ISBN 9783642063916.
- ^ a b Bradley, W. C. (1963). "Colorado Platosu'nun büyük kumtaşlarında büyük ölçekli pul pul dökülme". Amerika Jeoloji Derneği Bülteni. 74 (5): 519–527. doi.:8 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde [https://web.archive.org/web/20210108160226/https://pubs.geoscienceworld.org/gsa/gsabulletin/article-abstract/74/5/519/5598/Large-Scale-Exfoliation-in-Massive-Sandstones-of?redirectedFrom=fulltext arşivlendi. 10.1130/0016-7606(1963)74[519: LEİMSO]2.0.CO; 2.]
- ^ a b c d e f Twidale, C. R 30 Kasım 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. . (1973). "Sac bağlantısının kökeni hakkında." Kaya mekaniği ve kaya Mühendisliği. 5 (3): 163–187. Bibcode: 1973RMFMR...5..163t 8 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. . doi:10.1007 / BF01238046 8 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. .
- ^ a b Romani, J. R.; Twidale, C. R. (1999). "Yaprak kırıkları, diğer stres formları ve bazı mühendislik etkileri". Jeomorfoloji. 31: 13–27. Bibcode: 1999Geomo..31...13V. 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. doi: 10.1016/S0169-555X(99)00070-7. 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ a b Wolters, R. (1969). "Zur cause der Entstehung oberfläller Klüfte". Kaya mekaniği ve kaya Mühendisliği. 1 (1): 53-70. Bibcode:1969rmfmr...1...53w 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. . doı:10.1007 / BF01247357 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. .
- ^ Blackwelder, E. (1927). "Kaya ayrışmasında bir ajan olarak ateş". Jeoloji Dergisi. 35 (2): 134–140. Bibcode: 1927JG.....35..134B. 9 Ocak 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. doi:10.1086 / 623392
- ^ Brunner, F. K.; Scheidegger, A. E. (1973). "Exfoliyasyon". "Pul pul dökülme". Kaya Mekaniği. 5 (1): 43-62. doi:10.1007/bf01246756. ISSN 0035-7448.
- ^ Gramberg, J. (1989). Kaya mekaniği ve kırılma mekaniği üzerine geleneksel olmayan bir görünüm. A. A. Balkema.
- ^ Hoek, E.; Bieniawski, Z. T. (1965). "Sıkıştırma altında kayada kırılgan kırık yayılımı". Uluslararası kırık Mekaniği Dergisi. 1 (3): 137–155.
- ^ Fairhurst, C.; Cook, N. G. W. (1966). "Bir yüzeyin mahallesindeki maksimum sıkıştırma yönüne paralel olarak Kaya bölme olgusu". Bildiriler 1. Kongre, Uluslararası Kaya Mekaniği Derneği: 687-692.
- ^ Terzaghi, Karl (1962). "Dam Foundation on Sheeted Granite". Géotechnique. 12 (3): 199-208. doi:10.1680/geot.1962.12.3.199. ISSN 0016-8505.
 | Jeoloji ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz. |