Doğu atları
 | Bu madde, öksüz maddedir; zira herhangi bir maddeden bu maddeye verilmiş bir bağlantı yoktur. (Eylül 2022) |
Doğu atları veya doğu atı ya da oryantal at terimi, Arap atı, Ahal Teke, Barb ve şimdi yok olan Türkmen atı gibi Orta Doğu'da geliştirilen eski at ırklarını ifade eder. İnce derili, uzun bacaklı, ince yapıda ve diğer ırklardan fiziksel olarak daha rafine olma eğilimindedirler ve büyük dayanıklılığa sahiptirler.[1] Bazen "sıcakkanlı" ırklar olarak anılan oryantal atlar, atletik ve çok yönlü olmalarının yanı sıra hızlı bir şekilde öğrenmelerini sağlayan bir zeka seviyesine de sahiptir. Çevik ve hızlı olmak için yetiştirilirler ve genellikle cesur ve içli oldukları kabul edilir.[2]
Tarih
[değiştir | kaynağı değiştir]
"Doğu" atı, batı Asya'da ortaya çıkan, sıcak, kuru iklimlere adapte olan ve modern oryantal ırkların atası olduğu düşünülen uzun, ince, rafine ve çevik bir hayvandı.[3][4] Antik at türlerinin fenotiplerinin orijinal sınıflandırması,DNA sınıflandırmasından önce, atların vücut tiplerine ve konformasyonuna göre yapılıyordu. DNA zamanla bunun yerini almıştır.[5] Bu gelişmelerden önce, Dört Vakıflar teorisi adlı teori atların insanlar tarafından evcilleştirilmeden önce dört temel "proto" atın çevrelerine adapte olduğunu söylemiştir. Başka bir teori, Doğu atının ayrı bir tür veya alttür olduğunu ileri sürdü (bir zamanlar Equus agilis olarak önerildi.). Bununla birlikte, modern genetik kanıtlar artık sınırlı sayıda aygır için tek bir evcilleştirme olayına işaret etmektedir ve yabani kısraklar evilleştirilmiş olanlarla birleştirilmiştir.
Yüzyıllar boyunca Avrupalı yetiştiriciler, at yarışları ve süvariler için en iyi atı üretmek amacıyla atlarına karakteristik özellikler eklemek istediklerinde üreme için Orta Doğu ve Kuzey Afrika'dan oryantal atları ithal ettiler.[2] Yetiştiricilerin Arap atlarını ve muhtemelen Barb ve Türkmen atlarını kullanmaları Safkan ırkların geliştirilmesinde etkili oldu. Endülüs atındaki mitokondriyal DNA'sında (mtDNA) Barb atının izleri bulunmuştur.[6]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ DeFilippis, p. 4
- ^ a b Henry,' pp. 59-60
- ^ a b The Arabian: War Horse to Show Horse. Revised Collectors. Rich Publishing. 1973. ss. 1, 3.
- ^ Bennett, p. 7
- ^ Lindgren (2004). "Limited number of patrilines in horse domestication". Nature Genetics. 36 (4): 335–336.
- ^ Royo, L.J., I. Álvarez, A. Beja-Pereira, A. Molina, I. Fernández, J. Jordana, E. Gómez, J. P. Gutiérrez, and F. Goyache (2005). "The Origins of Iberian Horses Assessed via Mitochondrial DNA". Journal of Heredity. 96 (6): 663-669. 20 Temmuz 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Aralık 2008.
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- Conquerors: The Roots of New World Horsemanship. First. Solvang, CA: Amigo Publications, Inc. 1998. ISBN 978-0-9658533-0-9.
- The Everything Horse Care Book. Avon, MA: Adams Media. 2006. ISBN 978-1-59337-530-0.
- All About Horses. New York, NY: Random House. 1967.
