Carlos Ibáñez del Campo
| Carlos Ibáñez del Campo | |
|---|---|
| |
| Şili Devlet Başkanı | |
| Görev süresi 3 Kasım 1952 - 3 Kasım 1958 | |
| Yerine geldiği | Gabriel González Videla |
| Yerine gelen | Jorge Alessandri |
| Görev süresi 10 Mayıs 1927 - 26 Temmuz 1931 | |
| Yerine geldiği | Emiliano Figueroa |
| Yerine gelen | Pedro Opazo |
| Kişisel bilgiler | |
| Doğum | 3 Kasım 1877 Linares, Şili |
| Ölüm | 28 Nisan 1960 (82 yaşında) Santiago, Şili |
| Dini | Katolik |
| İmzası | 
|
| Askerî hizmeti | |
| Bağlılığı |  Şili
|
| Branşı |  Şili Ordusu
|
| Rütbesi | General |
General Carlos Ibáñez del Campo (3 Kasım 1877 - 28 Nisan 1960), Şilili asker ve siyaset adamı.
Orduda 30 yıl görev yaptıktan sonra, Eylül 1924'te Arturo Alessandri Palma hükûmetine karşı düzenlenen ayaklanmaya katıldı. 1925-1927 yılları arasında önce savaş bakanlığı, ardından da içişleri bakanlığı yaparak ülke yönetimini fiilen elinde tuttu. 1927 yılında Başbakan Emiliano Figueroa Larrain'i istifaya zorladı ve onun yerine geçti. 1931 yılına kadar süren ilk devlet başkanlığı sırasında, orduya dayanarak muhaliflerinin hemen hepsini tutuklattı ya da sürgüne gönderdi. Yabancı sermayeyi özendirerek ülke ekonomisini güçlendirmeyi amaçladı. Nitrat sanayisinin içinde bulunduğu bunalımı aşmak için ABD sermayesine bağımlı tekelci bir kuruluş olan Compañia de Salitre de Chile'nin (Cosach) kurulmasına önayak oldu. Ama 1929 yılındaki Büyük Bunalım yabancı sermaye akımının durmasına ve nitrat sanayinin çökmesine yol açtı. Ekonomik bunalım, yönetime karşı duyulan hoşnutsuzluğu daha da artırdı ve Temmuz 1931'de Arjantin'e kaçmak zorunda kaldı.
Mayıs 1937'de ülkesine döndükten sonra, Eylül 1938'de Şilili Nazilerin desteğiyle bir darbe girişiminde bulunduysa da başarılı olamadı. Ağustos 1939'daki ikinci darbe girişimi de başarısızlıkla sonuçlandı. 1942 başkanlık seçimlerini kazanamadı. Ama, çeşitli gerici gruplarla ittifak kurarak ve kırsal kesimdeki işçilerin desteğini kazanarak 1952 yılında devlet başkanı seçilmeyi başardı. İlk devlet başkanlığının tersine bu kez ılımlı bir politika izleyerek muhalefetle uzlaşma yoluna gitti. Devlet dairelerinde verimliliği artırmaya ve ülke sanayisinin gelişimini özendirmeye yönelik önlemler aldı. Ama bütün çabalarına karşın ülkenin ekonomik sorunlarını çözmeyi başaramadan 1958 yılında 81 yaşında görevinden ayrıldı.
