Bedriacum Muharebesi
Bedriacum Muharebesi, Dört İmparator Yılı (MS 69) sırasında, kuzey İtalya'da Bedriacum köyü (günümüzde Calvatone) yakınlarında yapılan iki ayrı muharebeyi ifade eder. Çatışmalar, Cremona kentinin yaklaşık 35 kilometre uzağında gerçekleşmiştir. Muharebeler Bedriacum ile Cremona arasındaki alanda gerçekleştiğinden, bazen "Birinci Cremona" ve "İkinci Cremona" adlarıyla da anılmaktadır.
Birinci Bedriacum Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]| Birinci Bedriacum Muharebesi | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Dört İmparator Yılı'nın parçası | |||||||
 Neron'un ölümünü izleyen MS 69 yılında Roma İmparatorluğu sınırları, imparatorluk tahtı için ardı ardına mücadele eden dört nüfuzlu generale sahne oldu. | |||||||
| |||||||
| Taraflar | |||||||
| Otho ve müttefikleri | Vitellius ve müttefikleri | ||||||
| Komutanlar ve liderler | |||||||
|
Marcus Salvius Otho † Gaius Suetonius Paulinus Lucius Salvius Otho Titianus |
Aulus Vitellius Aulus Caecina Alienus Fabius Valens | ||||||
| Çatışan birlikler | |||||||
|
Lejyon XIII Gemina Lejyon I Adiutrix |
Lejyon V Alaudae Lejyon XXI Rapax | ||||||
Otho, Praetorian muhafızlarla birlikte, selefi Galba'yı Ocak ayında öldürttü ve tahta çıktı. Germania Inferior eyaletinin valisi olan Vitellius da tahtta hak iddia etmiş ve birlikleriyle Roma'ya doğru harekete geçmişti. Vitellius'un kuvvetleri iki orduya ayrılmıştı. Bunlardan birisi Aulus Caecina Alienus, diğeri Fabius Valens komutasındaydı. Vitellius kuvvetleri, Ren Nehri üzerinde konuşlanmış diğer tüm lejyonlardan XXI Rapax, V Alaudae lejyonları ve güçlü vexillationes birlikleriyle birlikte, yaklaşık 70.000 kişilik güçlü bir yardımcı kuvvetini içeriyordu. Caecina komutasındaki kuvvetler, Kuzey İtalya'ya ulaşmak için Büyük St. Bernard Geçidi'nden Alpleri geçtiler. Placentia'ya saldırdılar ancak geri püskürtüldüler. Ardından, onlara katılacak Valens'in ordusunu beklemek için Cremona'ya geri çekildiler.[1]
Otho, 14 Mart'ta Roma'dan ayrıldı ve kardeşi Titianus'u Roma'nın başına bırakarak meydan okumayla yüzleşmek için kuzeye doğru yürüdü. Üssünü Brixellum'da kurdu. Kuvvetleri arasında I. Adiutrix, XIII. Gemina lejyonları, XIV. Gemina'nın ileri bir müfrezesi, Praetorian muhafızlar ve bir gladyatör birliği vardı. Bu orduda Britanya valisi olarak sekiz yıl önce Boudica'yı yenmiş olan Gaius Suetonius Paulinus gibi generaller olmasına rağmen Otho, kardeşi Titianus'u başkomutan olarak Roma'dan çağırmaya karar verdi.[2]
Titianus gelmeden önce, bir çatışma yaşanmıştı. Caecina, Bedriacum ve Cremona arasında, yaklaşık yarı yolda bulunan Locus Castorum köyüne pusu kurmaya çalıştı. Othonlular uyarıldı ve orduları, Suetonius Paulinus liderliğinde Locus Castorum'a doğru yürüdü. Othonlular çatışmadan galip çıktı ve Caecina'nın birlikleri Cremona'ya çekildi. Burada, Galya'dan geçen daha uzun bir rota izleyen Valens'in ordusu onlara katıldı.
Titianius artık Otho'nun ordusuna katılmış ve komutayı ele geçirmişti. Paulinus ve diğer generallerin diğer lejyonların gelmesini beklemek istemelerine rağmen, savaşmak için Cremona'ya yürümeye karar verildi. Otho, sonucu beklemek için Brixellum'da kaldı. 14 Nisan'da iki ordu, Bedriacum'dan ziyade Cremona'ya daha yakın olan Via Postumia'da karşılaştı. Fakat Otho'nun birlikleri uzun bir yürüyüş sonucunda oldukça bitkindi. En ağır çatışmalardan bazıları, Otho'nun Ravenna'daki Classis Ravennas deniz piyadelerinden yeni kurulan I. Adiutrix lejyonunun, Vitellius'un deneyimli askeri Rapax ile çatıştığı yerdi.[3] Adiutrix, 21. Alayın kartalını ele geçirerek kendini iyi bir şekilde kanıtladı, ancak 21. Alayın kartalı geri almaya çalışırken komutanı öldürüldü. Savaş alanının başka bir yerinde, Otho'nun 13. Lejyonu, Vitellius'un Alaudae birlikleri tarafından yenilgiye uğratıldı ve Adiutrix, Batavyalı yardımcı birliklerinin onları yanlarından kuşatmasıyla sonunda teslim oldu. Cassius Dio'ya göre, çatışmada yaklaşık 40.000 kişi öldü. Otho birlikleri Bedriacum'daki kamplarına kaçtı ve ertesi gün Vitellius güçlerine teslim olarak Vitellius'a bağlılık yemini ettiler. Bunun üzerine imparatorluk koltuğunda üç aydan az bir süre kalan Otho intihar etti.[4] Vitellius ise Roma'ya doğru yürüyüşünü sürdürdü ve zaferle tahta çıktıktan sonra Senato tarafından imparator olarak tanındı.
İkinci Bedriacum Muharebesi
[değiştir | kaynağı değiştir]| İkinci Bedriacum Muharebesi | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Dört İmparator Yılı'nın parçası | |||||||
| |||||||
| Taraflar | |||||||
| Vespasian ve müttefikleri | Vitellius ve müttefikleri | ||||||
| Komutanlar ve liderler | |||||||
|
Mucianus Marcus Antonius Primus |
Aulus Vitellius Aulus Caecina Alienus | ||||||
| Çatışan birlikler | |||||||
|
Lejyon XIII Gemina Lejyon III Gallica Lejyon VIII Augusta Lejyon VII Claudia Lejyon VII Gemina |
Lejyon V Alaudae Lejyon XXI Rapax Lejyon I Italica Lejyon XXII Primigenia Lejyon IV Macedonica | ||||||
Orta Doğu'nun Yahudiye ve Suriye eyaletlerindeki lejyonlar, Vespasianus'u imparator ilan etmişti. Vespasian'a, 67 yılında Nero tarafından Yahudiye'de Birinci Yahudi-Roma Savaşı'nı bastırma görevi verilmişti. Suriye valisi Gaius Licinius Mucianus'un desteğini aldı ve Yahudiye ve Suriye lejyonlarından oluşan güçlü bir birlik, Mucianus komutasında Roma'ya yürüdü. Doğu lejyonları Roma'ya ulaşamadan, Raetia ve Mezya eyaletlerindeki Tuna lejyonları da Ağustos ayında Vespasian'ı imparator ilan etti. Tüm bu lejyonlar, Marcus Antonius Primus'un liderliğinde Roma'ya yürüdüler ve daha kısa bir yürüyüş mesafesiyle Mucianus'un birliklerinden önce İtalya'ya ulaştılar.
Vitellius, Antonius'un yaklaştığını öğrenince, Caecina'yı güçlü bir orduyla gönderdi ve Verona'ya ulaşan ilk lejyonlara hemen saldırması istendi, ancak Caecina bunu reddetti. Caecina, Vespasianus'a destek vermek için Classis Ravenna komutanı ile komplo kurdu, fakat askerleri bunu kabul etmeyerek onu zincire vurdu. Bu sırada hastalık nedeniyle geciken Valens, Roma'dan yola çıkmıştı. Komutansız kalan ordu Cremona'ya ilerlerken, öncü birlikler Bedriacum'da bulunan Antonius'un süvarileriyle karşılaştı. Bu çatışma, Vitellius'un birliklerinin Cremona dışındaki kamplarına çekilmesiyle sonuçlandı.
Antonius'un kuvvetleri Via Postumia üzerinden Cremona'ya ilerledi. Karşılarında, Lejyon IV Macedonica'nın da yer aldığı, ancak Valens henüz gelmediği için komutansız kalan güçlü bir Vitellian ordusu vardı. Gece çökerken başlayan çatışmada, Antonius'un lejyonu ağır kayıplar verdi. Şafak vaktiyle birlikte Antonius'un kuvvetleri üstünlüğü ele geçirdi. Doğudan gelen bir gelenekle güneşi selamlayan lejyonun tezahüratları, Vitellius'un ordusu tarafından takviye geldiği sanılarak yanlış yorumlandı ve moralleri çöktü. Vitellius'un birlikleri kamplarına geri sürüldü, ardından Antonius teslim olan Cremona'ya saldırdı. Kent dört gün boyunca yağmalandı ve yakıldı. Halk büyük katliam ve saldırılara maruz kaldı.[5] Antonius köleleştirmeyi yasakladı, ancak bu karar birçok esirin öldürülmesine yol açtı.[6] Antonius Roma'ya ilerledi, burada Vitellius esir alındı ve kısa süre sonra öldürüldü. Böylece Vespasianus'un imparatorluğunu ilan etmesinin önü açılmış oldu. Ardından MS 69 yılında, Vespanianus'un lejyonları Roma'nın kapılarına vardı.[7]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Tacitus, Publius (25 Haziran 2009). The Histories. Penguin. s. 74. ISBN 978-0-140-44964-8.
- ^ Tacitus, Publius (25 Haziran 2009). The Histories. Penguin. s. 75. ISBN 978-0-140-44964-8.
- ^ Manolaraki, Eleni (2005). "A Picture Worth a Thousand Words: Revisiting Bedriacum (Tacitus Histories 2.70)". Classical Philology. 100 (3): 243-267. doi:10.1086/497860. ISSN 0009-837X.
- ^ "Heritage History | Pictures from Roman Life and Story by Alfred J. Church". www.heritage-history.com. 14 Temmuz 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Kasım 2025.
- ^ Tacitus, Publius (25 Haziran 2009). The Histories. Penguin. ss. 133-134. ISBN 978-0-140-44964-8.
- ^ "The Second Battle of Cremona: The Histories by Cornelius Tacitus". 9 Eylül 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ "The Most Important Roman Wars and Battles: Civil and External | History Cooperative" (İngilizce). 7 Mart 2022. 6 Eylül 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Kasım 2025.