İslam'da ruh
Ruh (Arapça: الروح, er-rūḥ) Kur'an'da yirmi bir kez geçen ve diğer dinler ile felsefede mahiyeti tartışılan bir kavramın İslam dinine göre tanımıdır. İslam'da ruh kavramı diğer dinler ve felsefedeki ruh anlayışıyla benzerlikler gösterir. Kısa ifadesiyle İslam'da ruh, insanın maddesel yapısından farklı olarak sonsuz olan ve insanın yaşamı sırasında algıladığı tüm nesne ve olayları içsel olarak yorumlayabilen bir cevherdir. İslam Ansiklopedisi'nde ruh "insanın hayatiyetini sağlayan, idrak edici ve bilici unsur" olarak tanımlanır.[1]
Kuran, ruh'u çeşitli şekillerde tanımlar. Ruh, Kur'an'da ruhu'l kuddus (Arapça: الروح القدس, kutsal ruh) ve ruhu'l emin (güvenilir ruh) terimleriyle geçer ve başmelek Cebrail'e atıflar olarak anlaşılır. Kur'an ayrıca ruh'tan, Adem'e üflenen ve insan yaşamının kaynağı olarak kabul edilen Allah'ın kendi ruhu olarak bahseder. Çoğu yorumcu, 15:29, 32:9 ve 38:72'deki "ruhumdan" ifadesini mecazi olarak Allah'ın kudreti ve Adem'i şerefli kılma olarak yorumlarken, bazıları daha gerçekçi bir görüş benimser. Bu ruh, insan bedenini ölümde terk eder ve ahirette var olmaya devam eder. Ayrıca ruhun melek gibi metafizik bir varlık olduğu anlaşılmaktadır.
Kur'an'da ruh
[değiştir | kaynağı değiştir]"Ruh" kelimesi Kur'an'da 21 kez geçer ve beşinde "üflemek" anlamına gelen "nafaha" fiiliyle birlikte kullanılır.[2] Ayrıca barış (97:4), yardım (58:22; 2:87) ve hayat (15:29) gibi kavramlarla bağlantılı olarak da kullanılır.[2] Kur'an'da rūh, cansız maddeye hayat verme ve insan anlayışının ötesinde başka görevler yapma yeteneğine sahip olarak tanımlanır.[2][3] Ruh Kur'an'da, elli bin yıl uzunluğundaki bir günde göklere yükselebileb (70:4) ve cansız nesneleri canlandırabilen, geniş mesafeleri ve zaman aralıklarını aşabilen bir varlık şeklinde tasvir edilir. Kur'an, rūh'u; Allah'a itaatkar ve vahiy getiren bir varlık veya genel bir kavram olarak, özellikle insanın bedenden ayrı asıl cevheri olarak tasvir eder. Rūh çeşitli biçimler alabilir, en yaygın olarak bir meleğe benzeyen metafizik bir varlık (78:38), Meryem ile etkileşime giren rūh gibi (19:17) insan formunda da görünebilir.[2][4] Kuran, İsa'yı bile bir örnekte rūh olarak tanımlar (4:171). Bunların yanında vahiy meleği başmelek Cebrail'e özel atiflarla Ruhu'l Kuddus (Kutsal Ruh), Ruhu'l Emin (Güvenilir Ruh) veya Allah'ın Adem'i çamurdan yarattıktan sonra ona üflediği "ruhumdan" olarak ifade edilen ruh da bu anlamdadır.
Ayrıca bakınız
[değiştir | kaynağı değiştir]Atıflar
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ "RUH". TDV İslâm Ansiklopedisi. 21 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Nisan 2025.
- ^ a b c d Tlili 2017, s. 7.
- ^ Nasr et al. 2015, s. 1416.
- ^ Nasr et al. 2015, s. 768, 1466-67.
Kaynaklar
[değiştir | kaynağı değiştir]- Tlili, Sarra (2017). "From Breath to Soul: the Quranic word Rūh and its (Mis)interpretations". Lowry, J.E.; Toorawa, S.M. (Ed.). Arabic Humanities, Islamic Thought: Essays in Honor of Everett K. Rowson. Islamic History and Civilization. Brill. ISBN 978-90-04-34329-0.
- Nasr, S.H.; Dagli, C.K.; Dakake, M.M.; Lumbard, J.E.B.; Rustom, M. (2015). The Study Quran: A New Translation and Commentary -- Leather Edition. HarperCollins. ISBN 978-0-06-112588-1.
- Rothman, Abdallah; Coyle, Adrian (2018). "Toward a Framework for Islamic Psychology and Psychotherapy: An Islamic Model of the Soul". Journal of Religion and Health. 57 (5). Springer Science and Business Media LLC. ss. 1731-1744. doi:10.1007/s10943-018-0651-x. ISSN 0022-4197. PMC 6132620
. PMID 29907906. - Waardenburg, Jacques (2001). "Death and the Dead". McAuliffe, J.D. (Ed.). Encyclopaedia of the Qurʼān: A-D. Brill. ISBN 978-90-04-11465-4.
