Parti değiştirme

Parti değiştirme, genellikle seçilmiş bir görevde bulunan bir parti üyesinin siyasi parti üyeliğindeki değişiklik anlamına gelir.

Parti değişikliği Türkiye, Brezilya, İtalya, Romanya, Ukrayna, Hindistan, Malezya ve Filipinler'de oldukça yaygın olarak görülür.^[1]

İtalya

İtalya'da parti değiştirme, diğer Batı Avrupa parlamenter demokrasilerine kıyasla daha yaygındır. 1996-2001 yasama döneminde İtalyan Temsilciler Meclisi üyelerinin neredeyse %25'i en az bir kez parti değiştirmiştir. Siyaset Dergisi'nde 2004 yılında yayımlanan bir makalede, İtalya'da parti değiştirmenin "muhtemelen, politika hedefleri hakkında az bilgi sağlayan parti etiketleri tarafından motive edildiği ve seçmen ihtiyaçlarını karşılama çabasında aynı partiden olanları birbirine karşı koymaktadır" şeklinde öne sürülmüştür.^[2]

Türkiye

Parti değişikliği Türkiye'de alışılmadık bir durum değildir, ancak Kubilay Uygun, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki (1995-1999) dönemi boyunca tekrarlayan parti değiştirmesiyle tanınır. Kendisi partisinden yedi kez istifa etmiş ve dört farklı partiye hizmet etmiş, son olarak bağımsız olarak görev yapmıştır.

Amerika Birleşik Devletleri

Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'nde (örneğin Cumhuriyetçi Parti'den Demokratik Parti'ye veya tam tersi) parti değiştirme nispeten nadirdir. 1947 ile 1997 arasındaki dönemde yalnızca 20 Temsilciler Meclisi ve Senato üyesi parti değiştirdi. Hem seçilmiş yetkililer hem de vatandaşlar arasında parti değiştirmenin yoğun olduğu dönemler vardır.^[3]^[4]

1994 seçimlerinden sonra, beş Temsilciler Meclisi üyesi Demokrat Partili ve iki Senato üyesi Demokrat Partili Cumhuriyetçi Parti'ye geçti. Başka bir dikkate değer geçiş, 2001 yılında Vermont Senatörü Jim Jeffords'un Cumhuriyetçi Parti'den bağımsız bir siyasetçi olmak için ayrılmasıyla gerçekleşti, bu da Senatoyu Demokrat Parti'nin çoğunluğuna geçirdi. Başka bir dikkate değer örnek ise Nisan 2009'da Pennsylvania'dan Cumhuriyetçi bir senatör olan Arlen Specter'ın Demokrat Parti'ye geçmesiydi. Bu, Demokratlara Senatoda 3/5 çoğunluk sağladı ve Bütçe Dostu Sağlık Bakımı Yasasının Senatodan geçmesini sağladı.

Kaynakça

^ MOHD. FADHLI MOHD. SULAIMAN (28 Temmuz 2022). "Parlimen - RUU Anti Lompat Parti lulus 2/3". utusan.com.my. 28 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Temmuz 2022.
^ Heller, William B.; Mershon, Carol (2005). "Party Switching in the Italian Chamber of Deputies, 1996–2001". The Journal of Politics. 67 (2): 536-559. doi:10.1111/j.1468-2508.2005.00328.x. JSTOR 10.1111/j.1468-2508.2005.00328.x. 26 Mayıs 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi26 Mayıs 2023.
^ David Castle & Patrick J. Fett, "Member Goals and Party Switching in the U.S. Congress" in Congress on Display, Congress at Work (ed. William T. Bianco: University of Michigan Press, 2000), p. 231.
^ Antoine Yoshinaka, Crossing the Aisle: Party Switching by US Legislators in the Postwar Era (Cambridge University Press, 2016), p. 12.

[MOHD._FADHLI_MOHD._SULAIMAN2-1] MOHD. FADHLI MOHD. SULAIMAN (28 Temmuz 2022). "Parlimen - RUU Anti Lompat Parti lulus 2/3". utusan.com.my. 28 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Temmuz 2022.

[HellerMershon2-2] Heller, William B.; Mershon, Carol (2005). "Party Switching in the Italian Chamber of Deputies, 1996–2001". The Journal of Politics. 67 (2): 536-559. doi:10.1111/j.1468-2508.2005.00328.x. JSTOR 10.1111/j.1468-2508.2005.00328.x. 26 Mayıs 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi26 Mayıs 2023.

[CastleFett2-3] David Castle & Patrick J. Fett, "Member Goals and Party Switching in the U.S. Congress" in Congress on Display, Congress at Work (ed. William T. Bianco: University of Michigan Press, 2000), p. 231.

[4] Antoine Yoshinaka, Crossing the Aisle: Party Switching by US Legislators in the Postwar Era (Cambridge University Press, 2016), p. 12.

[1]

[2]

[3]

[4]