Gil Scott-Heron

Gilbert Scott-Heron (1 Nisan 1949 - 27 Mayıs 2011)^[1] Amerikalı bir caz şairi, şarkıcısı,^[2] müzisyeni ve yazarıydı, öncelikle 1970'ler ve 1980'lerde sözlü icracı olarak yaptığı çalışmalarla tanınırdı. Müzisyen Brian Jackson ile ortak çabaları, Scott-Heron tarafından hem rap hem de melismatik vokal tarzlarında sunulan, zamanın sosyal ve politik meseleleriyle ilgili lirik içeriğin yanı sıra caz, blues ve soul'un müzikal bir füzyonunu içeriyordu. Kendisinden "bluesolog" olarak bahsetti,^[3] bu kendi terimiyle "blues'un kökeniyle ilgilenen bir bilim adamı" anlamına geliyordu.^{[note 1]}^[4] Bir caz-soul ritmi üzerinden söylenen "The Revolution Will Not Be Televised" adlı şiiri, hip hop müziği üzerinde büyük bir etki olarak kabul edilir.^[5]

Müziği, özellikle 1970'lerin başında Amerika'da Pieces of a Man ve Winter in America albümlerinde, hip hop ve neo soul gibi daha sonraki Afro-Amerikan müzik türlerini etkiledi ve bunların habercisi oldu. Kayıt çalışması, özellikle "The Revolution Will Not Be Televised" için çok olumlu eleştiriler aldı.^[6] AllMusic'ten John Bush, onu "rap müziğinin en önemli atalarından biri" olarak nitelendirdi ve "agresif, saçma sapan sokak şiirinin bir zeki rapçiler lejyonuna ilham verdiğini ve ilgi çekici şarkı yazma becerilerinin çizelgeleri daha sonra kariyerinde onu R&B'ye yerleştirdiğini" belirtti.^[7]

Scott-Heron, ölümüne kadar aktif kaldı ve 2010'da 16 yıl aradan sonra I'm New Here adlı ilk yeni albümünü çıkardı. Ölümüne kadar yıllardır üzerinde çalıştığı anı kitabı The Last Holiday, ölümünden sonra Ocak 2012'de yayınlandı.^[8]^[9] Scott-Heron, 2012'de ölümünden sonra Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü aldı. 24 Eylül 2016'da National Mall'da resmen açılan Ulusal Afro-Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi'ndeki (NMAAHC) ve bir NMAAHC yayını olan Dream a World Anew'deki sergilere dahil edilmiştir.^[10] 2021'de Scott-Heron, Erken Etki Ödülü'nün sahibi olarak Rock and Roll Onur Listesi'ne alındı.^[11]

Notlar

^ Onstage at the Black Wax Club in Washington, D.C. in 1982, Scott-Heron cited Harlem Renaissance writers Langston Hughes, Sterling Brown, Jean Toomer, Countee Cullen and Claude McKay as among those who had "taken the blues as a poetry form" in the 1920s and "fine-tuned it" into a "remarkable art form".

Kaynakça

^ Tyler-Ameen, Daoud (27 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron, Poet And Musician, Has Died". NPR. 9 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Nisan 2018.
^ Preston, Rohan B. (20 Eylül 1994). "Scott-Heron's Jazz Poetry Rich In Soul". The Chicago Tribune. 7 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Haziran 2011.
^ Sisario, Ben (28 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron, Voice of Black Protest Culture, Dies at 62". The New York Times. 30 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Mayıs 2011.
^ Gil Scott-Heron in a live performance in 1982 with the Amnesia Express at the Black Wax Club, Washington, D.C. Black Wax (DVD). Directed by Robert Mugge.
^ Sharrock, David (28 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron: music world pays tribute to the 'Godfather of Rap'". The Guardian (İngilizce). 21 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2021.
^ Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; Azpiri isimli refler için metin sağlanmadı (Bkz: Kaynak gösterme)
^ Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; a isimli refler için metin sağlanmadı (Bkz: Kaynak gösterme)
^ Garner, Dwight (9 Ocak 2012). "'The Last Holiday: A Memoir' by Gil Scott-Heron – Review". The New York Times. 21 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Şubat 2017.
^ Scott-Heron, Gil (8 Ocak 2012). "How Gil Scott-Heron and Stevie Wonder set up Martin Luther King Day". The Guardian. Londra. 11 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Aralık 2016.
^ gilscottherononline.com
^ Limbong, Andrew (12 Mayıs 2021). "Tina Turner, Jay-Z, Foo Fighters Among Those Inducted Into Rock & Roll Hall Of Fame". NPR (İngilizce). 12 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2021.

[4] Onstage at the Black Wax Club in Washington, D.C. in 1982, Scott-Heron cited Harlem Renaissance writers Langston Hughes, Sterling Brown, Jean Toomer, Countee Cullen and Claude McKay as among those who had "taken the blues as a poetry form" in the 1920s and "fine-tuned it" into a "remarkable art form".

[1] Tyler-Ameen, Daoud (27 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron, Poet And Musician, Has Died". NPR. 9 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 2 Nisan 2018.

[PrestonR-2] Preston, Rohan B. (20 Eylül 1994). "Scott-Heron's Jazz Poetry Rich In Soul". The Chicago Tribune. 7 Şubat 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Haziran 2011.

[nyt-obit-3] Sisario, Ben (28 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron, Voice of Black Protest Culture, Dies at 62". The New York Times. 30 Mayıs 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Mayıs 2011.

[gsh-live-5] Gil Scott-Heron in a live performance in 1982 with the Amnesia Express at the Black Wax Club, Washington, D.C. Black Wax (DVD). Directed by Robert Mugge.

[6] Sharrock, David (28 Mayıs 2011). "Gil Scott-Heron: music world pays tribute to the 'Godfather of Rap'". The Guardian (İngilizce). 21 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2021.

[Azpiri-7] Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; Azpiri isimli refler için metin sağlanmadı (Bkz: Kaynak gösterme)

[a-8] Kaynak hatası: Geçersiz <ref> etiketi; a isimli refler için metin sağlanmadı (Bkz: Kaynak gösterme)

[9] Garner, Dwight (9 Ocak 2012). "'The Last Holiday: A Memoir' by Gil Scott-Heron – Review". The New York Times. 21 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Şubat 2017.

[10] Scott-Heron, Gil (8 Ocak 2012). "How Gil Scott-Heron and Stevie Wonder set up Martin Luther King Day". The Guardian. Londra. 11 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Aralık 2016.

[11] scottherononline.com

[12] Limbong, Andrew (12 Mayıs 2021). "Tina Turner, Jay-Z, Foo Fighters Among Those Inducted Into Rock & Roll Hall Of Fame". NPR (İngilizce). 12 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mayıs 2021.

[1]

[2]

[3]

[note 1]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

g t d Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü
1963–1990	1963 Bing Crosby 1965 Frank Sinatra 1966 Duke Ellington 1967 Ella Fitzgerald 1968 Irving Berlin 1971 Elvis Presley 1972 Louis Armstrong Mahalia Jackson 1984 Chuck Berry Charlie Parker 1985 Leonard Bernstein 1986 Benny Goodman The Rolling Stones Andrés Segovia 1987 Roy Acuff Benny Carter Enrico Caruso Ray Charles Fats Domino Woody Herman Billie Holiday B.B. King Isaac Stern Igor Stravinsky Arturo Toscanini Hank Williams 1989 Fred Astaire Pablo Casals Dizzy Gillespie Jascha Heifetz Lena Horne Leontyne Price Bessie Smith Art Tatum Sarah Vaughan 1990 Nat King Cole Miles Davis Vladimir Horowitz Paul McCartney
1991–2000	1991 Marian Anderson Bob Dylan John Lennon Kitty Wells 1992 James Brown John Coltrane Jimi Hendrix Muddy Waters 1993 Chet Atkins Little Richard Thelonious Monk Bill Monroe Pete Seeger Fats Waller 1994 Bill Evans Aretha Franklin Arthur Rubinstein 1995 Patsy Cline Peggy Lee Henry Mancini Curtis Mayfield Barbra Streisand 1996 Dave Brubeck Marvin Gaye Georg Solti Stevie Wonder 1997 Bobby "Blue" Bland The Everly Brothers Judy Garland Stéphane Grappelli Buddy Holly Charles Mingus Oscar Peterson Frank Zappa 1998 Bo Diddley The Mills Brothers Roy Orbison Paul Robeson 1999 Johnny Cash Sam Cooke Otis Redding Smokey Robinson Mel Tormé 2000 Harry Belafonte Woody Guthrie John Lee Hooker Mitch Miller Willie Nelson
2001–2010	2001 The Beach Boys Tony Bennett Sammy Davis Jr. Bob Marley The Who 2002 Count Basie Rosemary Clooney Perry Como Al Green Joni Mitchell 2003 Etta James Johnny Mathis Glenn Miller Tito Puente Simon & Garfunkel 2004 Van Cliburn The Funk Brothers Ella Jenkins Sonny Rollins Artie Shaw Doc Watson 2005 Eddy Arnold Art Blakey The Carter Family Morton Gould Janis Joplin Led Zeppelin Jerry Lee Lewis Jelly Roll Morton Pinetop Perkins The Staple Singers 2006 David Bowie Cream Merle Haggard Robert Johnson Jessye Norman Richard Pryor The Weavers 2007 Joan Baez Booker T. & the M.G.'s Maria Callas Ornette Coleman The Doors The Grateful Dead Bob Wills 2008 Burt Bacharach The Band Cab Calloway Doris Day Itzhak Perlman Max Roach Earl Scruggs 2009 Gene Autry The Blind Boys of Alabama The Four Tops Hank Jones Brenda Lee Dean Martin Tom Paxton 2010 Leonard Cohen Bobby Darin David "Honeyboy" Edwards Michael Jackson Loretta Lynn André Previn Clark Terry
2011–2020	2011 Julie Andrews Roy Haynes Juilliard String Quartet The Kingston Trio Dolly Parton Ramones George Beverly Shea 2012 The Allman Brothers Band Glen Campbell Antônio Carlos Jobim George Jones The Memphis Horns Diana Ross Gil Scott-Heron 2013 Glenn Gould Charlie Haden Lightnin' Hopkins Carole King Patti Page Ravi Shankar The Temptations 2014 The Beatles Clifton Chenier The Isley Brothers Kraftwerk Kris Kristofferson Armando Manzanero Maud Powell 2015 Bee Gees Pierre Boulez Buddy Guy George Harrison Flaco Jiménez The Louvin Brothers Wayne Shorter 2016 Ruth Brown Celia Cruz Earth, Wind & Fire Herbie Hancock Jefferson Airplane Linda Ronstadt Run-DMC 2017 Shirley Caesar Ahmad Jamal Charley Pride Jimmie Rodgers Nina Simone Sly Stone The Velvet Underground 2018 Hal Blaine Neil Diamond Emmylou Harris Louis Jordan The Meters Queen Tina Turner 2019 Black Sabbath George Clinton ve Parliament-Funkadelic Billy Eckstine Donny Hathaway Julio Iglesias Sam & Dave Dionne Warwick 2020 Chicago Roberta Flack Isaac Hayes Iggy Pop John Prine Public Enemy Sister Rosetta Tharpe
2021–günümüz	2021 Grandmaster Flash and the Furious Five Lionel Hampton Marilyn Horne Salt-N-Pepa Selena Talking Heads 2022 Bonnie Raitt 2023 Bobby McFerrin Nirvana Ma Rainey Slick Rick Nile Rodgers The Supremes Ann Wilson ve Nancy Wilson 2024 Laurie Anderson The Clark Sisters Gladys Knight N.W.A Donna Summer Tammy Wynette