Edison-Lalande pili

Edison–Lalande pili Thomas Edison tarafından Felix Lalande ve Georges Chaperon tarafından daha önceki bir tasarımda geliştirilen bir çeşit alkalin pili idi.^[1] Bir potasyum hidroksit solüsyonunda bakır oksit ve çinkodan oluşan tabaklardan oluşuyordu. Hücre voltajı düşük (yaklaşık 0.75 volt) idi, ancak iç direnç de düşük olduğundan bu hücreler büyük akımlar verebiliyordu.

Tarihi

1880'de, Paris'te bulunan De Branville ve Company adlı 25 rue de la Montagne Sainte-Geneviève firması, Lalande ve Chaperon'un patentini kullanarak bakır oksit pilleri üretti. 1887'de Fransız denizaltısı Gymnote (Q1) yapıldı.^[2] Tekneye başlangıçta Coumelin, Desmazures ve Baillache tarafından üretilen potasyum hidroksit elektrolit ile çinko ve bakır oksit elektrotları kullanılan 540 Lalande-Chaperon alkalin hücresi takıldı. Edison, toz halindeki bakır oksitin bakır oksit briketlerinin yerine geçerek Lalande-Chaperon hücresinde geliştirildi.^[3]^[4]

Lalande tipi hücrenin bir başka modifikasyonu, 1905 yılında İngiliz patent GB190416751'de Heinrich Poerscke ve Gustav Wedekind tarafından patentlendi. Bu hücrede bakır oksit depolarizörü bir dökme demir potanın içine yapıştırılmıştır.^[5] Depolarizer bittiğinde, hücre sökülmüş ve sıvı dökülmüştür. Ardından pot, bakır okside bakırın tekrar oksitlenmesi için havada ısıtıldı. Siemens'in Neotherm hücresine benzerdi.

Kaynakça

^ "Arşivlenmiş kopya". 1 Haziran 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.
^ https://worldwide.espacenet.com/publicationDetails/biblio?DB=worldwide.espacenet.com&II=1&ND=3&adjacent=true&locale=en_EP&FT=D&date=19050729&CC=GB&NR=190416751A&KC=A^{[ölü/kırık bağlantı]} ^{[yalın URL]}
^ "Arşivlenmiş kopya". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.
^ "Arşivlenmiş kopya". 29 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.
^ "Arşivlenmiş kopya". 14 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.

[1] "Arşivlenmiş kopya". 1 Haziran 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.

[2] ttps://worldwide.espacenet.com/publicationDetails/biblio?DB=worldwide.espacenet.com&II=1&ND=3&adjacent=true&locale=en_EP&FT=D&date=19050729&CC=GB&NR=190416751A&KC=A^{[ölü/kırık bağlantı]} ^{[yalın URL]}

[3] "Arşivlenmiş kopya". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.

[4] "Arşivlenmiş kopya". 29 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.

[5] "Arşivlenmiş kopya". 14 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

g t d Elektrokimyasal hücreler
Türler	Galvanik hücre Voltaik pil Pil Akış pili Yalak akü Konsantrasyon hücresi Yakıt hücresi Termogalvanik hücre
Birincil pil (şarj edilemez)	Alkalin Alüminyum-hava Bunsen Kromik asit Clark Daniell Kuru Edison-Lalande Koru Leclanché Lityum metal Lityum-hava Cıva Metal-hava pili Nikel oksihidroksit Silikon-hava Gümüş oksit Weston Zamboni Çinko-hava Çinko-karbon
İkincil hücre (şarj edilebilir)	Otomobil Kurşun-asit VRLA akü Lityum-hava Lityum iyon Lityum-polimer Lityum-demir-fosfat Lityum-sülfür Lityum-titanat Lityum vanadyum fosfat Çift karbon Metal-hava pili Erimiş tuz Nano gözenekli Nanotel Nikel-kadmiyum Nikel-hidrojen Nikel-demir Nikel-lityum Nikel-metal hidrür Nikel-çinko Polisülfür-bromür Potasyum iyonu Şarj edilebilir alkalin Gümüş-çinko Gümüş-kadmiyum Sodyum iyon Sodyum-kükürt Katı hal Vanadyum redoks Çinko-brom Çinko-seryum
Diğer hücreler	Güneş hücresi Yakıt hücresi Atom pili
Hücre parçaları	Anot Kağıtlayıcı Katalizör Katot Elektrot Elektrolit Yarı hücre İyonlar Tuz köprüsü Yarı geçirgen zar